Cały obszar niemieckiej armii na wschodzie podzielono na pięć odcinków, w zależności od szlaków komunikacyjnych:
Odcinek I - Lwów - Tarnopol - Płoskirow - Winnica - Żmerynka.
Odcinek II - Równe - Kijów - rozdzielający się dalej na trzy szlaki:
1. Sarny - Korosteń
2. Zwiahel
3. Szepietówka.
Odcinek III - Brześć nad Bugiem - Pińsk - Dawidgródek - Kalenkowicze - Homel - Mozyrz.
Odcinek IV - Baranowicze - Słuck - Bobrujsk - Żłobin - Mińsk - Borysów - Orsza.
Odcinek V - Wilno - Połock oraz Wilno - Dźwińsk - Ryga.
Jako plan maksimum przewidywano na dany sygnał zniszczenie około 100 mostów na 8 głównych arteriach pofrontowych i 2 rokadowych (linie komunikacyjne, równoległe do linii frontu), natomiast plan minimalny mówił o zniszczeniu 45 mostów, w tym 15 mostów głównych, z tego 4 na Dźwinie, 1 w miejscowości Jelec (gdzie odległość Dźwiny od Dniepru wynosi około 60 km) oraz 10 na Dnieprze i 30 mostów na drogach dojazdowych do nich po obu stronach.

Tworzenie organizacji i przenikanie jej grup w ustalone wcześniej rejony działania została podzielona w czasie na trzy etapy:

Etap organizacyjny dzielił się na dwa okresy:
Okres pierwszy - od września do grudnia 1941 r. W tym czasie przewidywano zakończenie werbunku ludzi, dywersyjne ich przeszkolenie, ustalenie dróg przerzutu dla stref zaplecza lub jeśli można dalej na wschód, wypracowanie wiarygodnych alibi celem wrośnięcia w teren.
Okres drugi - od stycznia do kwietnia 1942 r.
Przerzucenie do stref zaplecza przeszkolonych patroli, a także podciągnięcie do baz zdobytego lub otrzymanego w tym czasie zaopatrzenia i uzbrojenia.

Etap Próbny trwający do maja 1942 r.
W tym czasie przewidywano podsunięcie się patroli Wachlarza ze strefy zaplecza na tereny operacyjne do strategicznych i z góry wyznaczonych punktów, szczególnie mostów na Dźwinie i Dnieprze, oraz zalegalizowanie swej obecności na drogach i kolejach prowadzących do nich, a także pierwsze szkoleniowe działania dywersyjne.

Etap Gotowości zasadniczo trwać miał od maja do chwili wybuchu powstania i rozpoczęcia realizacji planu osłony.

Podstawową jednostką taktyczną miał być patrol dywersyjny w składzie 1+4 do 1+6, doskonale i wszechstronnie wyszkolony, operujący w zasadzie samodzielnie. W miejscach przewidzianego silniejszego działania planowano utworzenie ośrodków dywersyjnych (3-4 patrole).
Po wykonaniu tych zadań patrole miały stać się zalążkami oddziałów partyzanckich, które ciągłym niepokojeniem niemieckich ekip technicznych opóźniałyby ich pracę przy odbudowie zniszczonych mostów, dezorganizowały zaplecze, niszczyły zaopatrzenie itd.

Teren przyszłego działania został podzielony dość ogólnie na dwie strefy:

Strefa A - zaplecza i teren wypadowy do wejścia w rejon właściwego działania wynikającego z planu osłony. Strefę tę od zachodu wytyczała linia rokadowa ciągnąca się od Lidy przez Białystok - Brześć - Kowel do Lwowa, od wschodu zaś zamykała ją linia przedwojennej granicy Polski.

Strefa B - działania dywersyjnego i wykonania planu osłony. Obejmowała ona obszar rozciągający się na wschód od przedwojennej granicy Polski po linię Dźwina - Dniepr (z pewnymi jej przekroczeniami), jednak bez przechodzenia na północy linii Dyneburg - Połock, na południu zaś Tarnopol - rzeka Dniestr, Dniepropietrowsk nad Dnieprem i Izjum nad Dońcem.

W zasadzie w strefie "A" obowiązywał i obowiązywać miał w przyszłości (nie jednokrotnie jednak łamany) ścisły zakaz kontaktowania się przez "Wachlarz", jego dowództwa, Odcinków i patroli z jakimkolwiek jednostkami siatki powstających Okręgów ZWZ-AK oraz placówkami wywiadu dalekiego zasięgu ZWZ-AK, wchodzącymi na tereny wschodnie równolegle z Wachlarzem. W strefie tej miał obowiązywać zakaz prowadzenia poważniejszych akcji dywersyjnych, poza drobnymi wynikającymi z potrzeb szkolenia, których nie zaliczano do dorobku organizacji.

Wysiłek mobilizacyjny został skierowany głównie na oficerów dwu podporządkowanych ZWZ organizacji: "Brochwicz" oraz Tajnej Armii Polskiej, z których utworzono zalążek Sztabu Komendy "Wachlarza", a także oficerów i żołnierzy Narodowej Organizacji Wojskowej, która częściowo podporządkowała się już zwierzchnictwu Związku Walki Zbrojnej.
Niemały procent kadry "Wachlarza" rekrutował się także spośród Cichociemnych oraz podoficerów batalionów przedwojennego Korpusu Ochrony Pogranicza, pułków ułanów stacjonujących na terenach województw wschodnich przed 1939 r. i marynarzy flotylli pińskiej.
Poza tym stan ten uzupełniano o młodzież starszo harcerską z drużyn warszawskich i podwarszawskich oraz ze starszych roczników Korpusów Kadetów.
W miarę wchodzenia w strefę zaplecza, czyli między Bug, a granicę polsko - radziecką sprzed września 1939 r., przewidywano uzupełnianie stanu liczbowego miejscową młodzieżą, której przeszkolenie dywersyjne miało odbywać się na bieżąco w patrolach.