Moździerz 120-мм полковой миномет образца 1938 года

Kaliber: 120 mm
Masa: na stanowisku 282 kg, w transporcie 560 kg
Długość lufy: z zamkiem 1876 mm (przewód lufy 1536 mm)
Szerokość: w położeniu marszowym 1300 mm
Prześwit: w położeniu marszowym 370 mm
Kąt ostrzału w elewacji: od +45° do +84°
Kąt ostrzału w azymucie: 17° przy kącie podniesienia lufy 45°,
8° przy kącie podniesienia lufy 84°
Szybkostrzelność: 10 strz./min

Historia konstrukcji:
Ciężki moździerz opracowany w 1938 roku w ZSRR przez zespół konstruktorów pod kierownictwem B. I. Szawyrina. Wykorzystano identyczną ogólną koncepcję jaką zastosowano w 82 mm moździerzu wz. 1937.

Opis konstrukcji:
Klasyczna konstrukcja z gładkościenną lufą z zamkiem iglicowym, dwójnożną podstawą (z mechanizmami: kierunkowym, podniesieniowym, poziomującym, dźwigarem i osłabiaczem odrzutu) oraz płyty oporowej o kształcie kołowym. Osłabiacz podrzutu mocowany do dźwigara dwójnogu ma postać dwóch cylindrów mieszczących po dwie sprężyny (główną i zderzakową). Do kierowania ogniem stosowano prosty celownik przeziernikowy z poziomicą. Odpalanie za pomocą urządzenia spustowego typu kurkowego lub grawitacyjnie po zablokowaniu iglicy w górnym położeniu. Po umieszczeniu na podwoziu dwukołowym typu W-20 mógł być holowany po drogach twardych z prędkością do 35 km/h. Najczęściej na czas transportu moździerz podpinano pod lekki dwukołowy jaszcz wz. 1938 mieszczący 20 pocisków i pozwalający na szybkie rozpoczęcie prowadzenia ognia po zajęciu stanowiska ogniowego.

Istniała możliwość rozłożenia moździerza do transportu na 4 podstawowe elementy:
– masa lufy z zamkiem 105 kg
– masa dwójnogu z mechanizmem kierunkowym i podniesieniowym 75 kg
– masa płyty oporowej 95 kg
– masa celownika przeziernikowego 0,82 kg

Amunicja:

Granat odłamkowy OF-843A

Masa pocisku: 15,9 kg
Masa materiału wybuchowego: 5,1 kg amatolu
Masa ładunku miotajacego: do 1,58 kg
Prędkość wylotowa: do 272 m/s
Donośność: od 460 m do 5700 m

Pocisk stabilizowany w locie za pomocą brzechw. Zaopatrzony w głowicowy zapalnik uderzeniowy GWM3-7. Stosowano 5 ładunków miotających.

Dymna D-843A

Masa pocisku: 16,5 kg
Masa substancji dymotwórczej: 5,1 kg
Masa ładunku miotajacego: do 1,97 kg
Prędkość wylotowa: do 272 m/s
Donośność: od 460 m do 5700 m

Pocisk stabilizowany w locie za pomocą brzechw. Zaopatrzony w głowicowy zapalnik uderzeniowy GWM3-7. Stosowano 5 ładunków miotających.

Zapalająca Z-843A

Masa pocisku: 17,2 kg
Masa substancji zapalającej: 5,1 kg
Masa ładunku miotajacego: do 1,4 kg
Prędkość wylotowa: do 272 m/s
Donośność: od 460 m do 5700 m

Pocisk stabilizowany w locie za pomocą brzechw. Zaopatrzony w głowicowy zapalnik uderzeniowy M-5. Stosowano 5 ładunków miotających.

W służbie niemieckiej przejęte egzemplarze otrzymały oznaczenie 12 cm Granatwerfer 378 (r). Konstrukcja została uznana za udaną i po skopiowaniu wdrożona do produkcji w zakładach Erste Brünner Maschinenfabrik z Brünn pod nazwą 12 cm Granatwerfer 42.

Źródła:
Instrukcja obsługi „120-?? ??????? ???. 1938 ?. ??????????? ??????
Terry Gardner, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006
Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak „Encyklopedia współczesnej broni palnej” Wydawnictwo WIS, Warszawa 1993

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.