Ciężka haubica 203-мм гаубица образца 1931 года (Б-4)

Kaliber: 203,2 mm
Masa: na stanowisku 17700 kg, w transporcie 19000 kg
Masa lufy: z zamkiem 5200 kg (zespół odrzutowy 5440 kg)
Długość lufy: 5087 mm (w tym część gwintowana 3981 mm)
Odrzut lufy: zmienny 850-1400 mm
Wysokość linii ognia: 1920 mm
Wymiary: na stanowisku 9365 x 2490
Kąt ostrzału w elewacji: 0° +60°
Kąt ostrzału w azymucie:
Szybkostrzelność: 0,5 strz./min

Historia konstrukcji:

Ciężka haubica B-4 została opracowana w radzieckiej Fabryce Nr 235 «Большевик»(Bolszewik) z Leningradu. Pierwsze prace projektowe podjął w 1927 roku F. Lenderom, a po jego śmierci kontynuowano je w biurze projektowym obejmującym Magdesjewa, Gawryłowa i Torbina. Pierwszy projekt ukończono 16 stycznia 1928 roku, a prototyp działa był gotowy w 1931 roku i od razu poddano go badanion poligonowym. Przyjęta na uzbrojenie rok później. W dwóch zakładach (Fabryka Nr 235 «Большевик» oraz Fabryka Nr 221 «Баррикады»)do 1945 roku wyprodukowano łącznie 1008 egzemplarzy. Wesja z innym gwinetm lufy nosiła oznaczenie B-4M. W czerwcu 1941 roku na uzbrojeniu RKKA znajdowało się 849 egzemplarzy.

Haubica tego typu stanowiła także uzbrojenie jednej z wersji działa samobieżnego SU-14.

Opis konstrukcji:

Lufa 64 bruzdy o wymiarach 2×6 mm (szerokość pola 3,97 mm) i skoku 20 kalibrów. Przejście z położenia marszowego w bojowe w zależności od warunków terenowych zajmowało od 45 minut do 2 godzin. Obsługa działa liczyła 15 żołnierzy. Na czas transportu ogony dziala podpierane jednoosiowym, dwukołowym przodkiem. Podwozie gąsienicowe (gąsienice o szerokości 460 mm, rozstaw gąsienic 1910 mm) umożliwiało holowanie trakcją mechaniczną z prędkością do 15 km/h.

Amunicja:

Burząca Ф-625

Masa pocisku: 98,82 kg
Prędkość wylotowa: 575 m/s
Donośność: 18.025 m

Stosowano także pociski Ф-625Д oraz Ф-623.

Przeciwbetonowa Г-620

Masa pocisku: 102 kg
Prędkość wylotowa: 607 m/s

Stosowano także pociski Г-620Т oraz Г-620Ш.

W służbie niemieckiej przejęte egzemplarze otrzymały w zależności od wersji oznaczenia z przedziału od 20,3 cm H 503/1 (r) do 20,3 cm H 503/5 (r).

Źródła:

Terry Gardner, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006

Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak „Encyklopedia współczesnej broni palnej”, wyd.WIS, 1993

А. Иванов „Артиллерия СССР в период Второй Мировой Войны”, wyd. Издателски Дом «Нева», 2003

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.