Armato-haubica Ordnance, Q.F. 25-pr. Short Mark I (Aust.) on Carriage Light Mark I (Aust.)

Historia konstrukcji:
Lekkie działo polowe opracowane w australijskich zakładach Charles Ruwolt Pty. Ltd. w Richmond (Victoria). Nowa konstrukcja powstała w odpowiedzi na zapotrzebowanie jednostek wałczących w trudnych warunkach terenowych dżungli Nowej Gwinei i innych wysp Pacyfiku. W takich warunkach użycie bardzo ciężkiej standardowej armato haubicy 25-pdr było niezmiernie kłopotliwe ponieważ przy braku utwardzonych dróg wiele pozycji było niemożliwe do osiągnięcia siłami obsługi.

Prototyp nowego działa ukończono w grudniu 1942 roku. Wraz z prototypem wykonano 213 egzemplarzy. W jednostkach pierwszej linii działa znalazły się w sierpniu 1943 roku.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
Długość całkowita:
Długość lufy:
Odrzut:
Kąt ostrzału w elewacji:
Kąt ostrzału w azymucie:
Szybkostrzelność:
87,6 mm (3,45 cala)
88x292R
w transporcie 1366 kg
(3015 funtów – 14 elementów)
1620 mm
1262 mm
zmienny od 508 do 1117 mm
od -5° do +40°

6 strz./min

Opis konstrukcji:

Skrócona lufa i laweta zostały znacznie odchudzone, z możliwością rozłożenia działa na 14 elementów łatwych do transportu jucznego, na pokładzie lekkich jednostek pływających oraz transportu lotniczego. Niezmienione pozostały zamek, zespół odrzutowy i celownik. Koła były mniejsze i o mniejszym rozstawie, ogony miały lżejszą, spawaną konstrukcje i były zaopatrzone w drążki dla łatwiejszej zmiany pozycji (nie stosowano w tej wersji platformy obrotowej) oraz zakończone składanymi w kierunku lufy lemieszami. Na ogonie umocowano zawiasowo koło używane przy ręcznym przetaczaniu działa przez obsługę. Usunięto całkowicie pancerną tarczę chroniącą obsługę przed ogniem broni strzeleckiej przeciwnika i odłamkami.

Pierwsza wersja łoża dolnego Carriage, Light Mk. I (Aust.) z oponami 6.00×16” okazała się mało stabilna podczas prowadzenia ognia, dlatego otrzymało ją tylko pierwsze 112 dział seryjnych. Pozostałe 100 zamówionych dział otrzymało zmodyfikowaną poprzez wzmocnienie i usztywnienie konstrukcji wersję łoża dolnego Carriage, Light Mk. II (Aust.) z oponami 7,50×16”.

Zmniejszona masa i wymiary pozwalały na łatwy transport działa na pokładzie barek desantowych, samolotów transportowych (we wrześniu 1943 roku dokonano zrzutu działa w rejonie portu Lae na Nowej Gwinei) oraz na holowanie za lekkim samochodem terenowym typu Jeep.

Amunicja:

Odłamkowo-burząca Shell, Q.F., 25-pr., High Explosive, Streamlined, Mk. ID

Masa pocisku: 11,34 kg

Amunicja rozdzielnego ładowania, ze zmiennym ładunkiem miotającym. Używano maksymalnie trzeciego ładunku miotającego. Pocisk ten charakteryzował się bardzo dobrą fragmentacją na około większych 500 odłamków. Do ostrzału celów odkrytych stosowano zapalnik czasowy Fuze No. 210.

Parametry balistyczne:

Ładunek Prędkość wylotowa Donośność maksymalna
I
II
III
Super
565 stóp/sekundę
837 stóp/sekundę
1.248 stóp/sekundę
1.464 stóp/sekundę
3.100 jardów
5.700 jardów
10.400 jardów
11.500 jardów

Ładunek Super zalecano używać tylko w wyjątkowej sytuacji.

Źródła:

Ian V. Hogg „Allied artillery of World War Two”, wyd. The Crowood Press, 2001

Ian V. Hogg „Artyleria dwudziestego wieku”, wyd. Dom Wydawniczy Bellona, 2001

Chris Chant „Artillery”, wyd. Amber Books, 2005

Internet:

http://www.historyofwar.org/articles/weapons_25pdr1.html

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.