Pojazd amfibijny Amphibian, 1-ton, 6×6, GS Hexonaut

Amfibia Hexonaut
Amfibia Hexonaut

Historia konstrukcji:

Pojazd amfibijny opracowany w 1940 roku w brytyjskich zakładach Humber Ltd. w Coventry. Zbudowano tylko 3 prototypy, a zastosowane rozwiązania powtórzono w późniejszym znacznie większym pojeździe amfibijnym Terrapin.

Jeden z zachowanych egzemplarzy jest prezentowany w  National Military History Center w Auburn (stan Indiana).

Dane techniczne:

Masa:
Ładowność:
Wymiary:
Układ napędowy:
Jednostka napędowa:
 
 
Skrzynia przekładniowa:
ok. 3.000 kg
1.000 kg lub 8 osób
3.428 x 1.320 x 1.905 mm
6×6
2 silniki 4-cyl. w układzie rzędowym, chłodzone cieczą,
zapłon iskrowy, pojemność 1944 cm3,
typu Hillman o mocy 52 KM
3 biegi do przodu plus wsteczny, terenowy reduktor

Układ napędowy amfibii  Hexonaut
Układ napędowy amfibii Hexonaut

Opis konstrukcji:

Wysoki i wąski spawany kadłub w kształcie łodzi miał wymiary pozwalające na załadunek do samolotu transportowego Douglas C-47 „Dakota”. Kierowca zajmował miejsce w kabinie umieszczonej z przodu pojazdu, natomiast przedziały transportowe umieszczono z tyłu. Dostęp do przedziału transportowego był bardzo utrudniony ze względu na wysokość pozbawionego drzwi kadłuba.

Na twardej nawierzchni pojazd opierał się na podłożu na kołach pierwszej i drugiej osi – tylna para kół była lekko uniesiona, miała kontakt z nawierzchnią przy pełnym obciążeniu oraz podczas wspinania się na przeszkody terenowe.

Zastosowano dwa umieszczone centralnie czterosuwowe silniki dolnozaworowe (sv) pochodzące od samochodu osobowego Hillman 14 H.P. (produkowany w latach 1938-1940). Każdy z silników poprzez przekładnię napędzał koła po jednej stronie pojazdu (w przypadku awarii jednego z nich nie było możliwe kontynuowanie jazdy). Sterowanie kierunkowe było realizowane dźwigniami, poprzez różnicowe zwiększanie obrotów silników po zewnętrznej stronie zakrętu przy równoczesnym przyhamowaniu kół po stronie przeciwnej. Napęd w wodzie zapewniały koła napędowe zaopatrzone w odpowiedni bieżnik w kształcie łopatek – niestety limitowało to prędkość pływania.

Duże niskociśnieniowe koła o średnicy 20 cali były zamontowane na stałe do kadłuba. Amortyzacja nierówności podłoża ograniczała się do ugięcia opon.

Źródła:

David Fletcher „British military transport 1829-1956”, wyd. The Tank Muzeum, 1998

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.