Belgia w okresie międzywojennym była uznanym producentem broni strzeleckiej - mieściły się tutaj zakłady Fabrique Nationale d’Armes de Guerre z Herstal (w skrócie FN) produkujące szeroką gamę pistoletów i karabinów Browning, zakłady Anciens Établissements Pieper SA z Herstal produkujące pistolety i pistolety maszynowe oraz znane z produkcji rewolwerów zakłady Fabrique d’Armes Émile et Léon Nagant z Liege. Poza dostawami na potrzeby belgijskich sił zbrojnych produkowały one dużą ilość uzbrojenia na eksport.

Belgia w okresie międzywojennym rozwijała produkcje granatów ręcznych oraz opracowała w drugiej połowie lat 30-tych XX wieku serię min przeciwpanernych.

Belgia w okresie międzywojennym dążyła do usamodzielnienia się w zakresie dostaw sprzętu artyleryjskiego dla swoich sił zbrojnych - produkcję dział podjęły zakłady Fabrique Nationale d’Armes de Guerre z Herstal (w skrócie FN), zakłady Fonderie Royale des Canons z Liège (w skrócie FRC) oraz zakłady Société Anonyme John Cockerill z Lüttich.

W okresie międzywojennym Belgia była jednym z nielicznych krajów posiadających własne jednostki artylerii kolejowej.

W okresie międzywojennym na terenie Belgii powstał rozbudowany system umocnień stałych obejmujący zmodernizowane XIX-wieczne twierdze oraz nowoczesne dzieła fortyfikacyjne.

Wobec znacznego zredukowania marynarki wojennej obrona wybrzeża opierała się na bateriach artylerii nadbrzeżnej broniących podejść do najważniejszych portów morskich.

Belgijskie siły zbrojne zaopatrywały się w dobrze rozwiniętych lokalnych firmach branży motoryzacyjnej jak Fabrique Nationale d’Armes de Guerre z Herstal (w skrócie FN), Brossel Frères, Minerva oraz montowniach amerykańskich koncernów GMC, Ford i Chevrolet. Motocykle wojskowe dostarczały znane belgijskie zakłady FN, Sarolea i Gillet.

Belgijskie siły zbrojne nie przykładały w okresie międzywojennym dużej wagi do rozwoju broni pancernej w celach ofensywnych, koncentrując się na budowie samobieżnych dział przeciwpancernych. Belgijskie konstrukcje wykorzystywały licencyjne podwozia brytyjskich ciągników gąsienicowych firmy Vickers, które były produkowane w zakładach Ateliers de Construction de Familleureux. Nieliczne lekkie czołgi to brytyjskie firmy Vickers oraz francuskie firmy Renault.

W belgijskich siłach zbrojnych używano szeroką gamę specjalistycznego wyposażenia wojskowego obejmującą systemy naprowadzania jednostek artylerii przeciwlotniczej, sprzęt saperski, optyczny i pomiarowy oraz środki łączności.

W okresie międzywojennym Belgia importowała samoloty głównie z Wielkiej Brytanii, a z czasem rozbudowała rodzimy przemysł lotniczy. Wybuch wojny spowodował rozpaczliwe próby zakupu nowoczesnych samolotów za granicą.