Transporter opancerzony Carrier, Machine-gun LP No. 1 (Aust.)

Historia konstrukcji:

Brytyjskie lekkie pojazdy gąsienicowe, znane w Australii pod ogólną nazwą Bren Gun Carrier. Poza egzemplarzami importowanymi były one także budowane seryjnie w Australii z wykorzystaniem podzespołów Forda (zbudowano ponad 5000 egzemplarzy). Pierwsze egzemplarze opuściły zakłady Victorian Railways Workshops w Newport w marcu 1940 roku.

Były one także produkowane w licznych zakładach związanych z obsługą kolei: Victorian Railways, South Australian Railways w Islington, Metropolitan Gas Company w Fitzroy (Victoria) oraz oddziałach Western Australian Railways (State Engineering Works z Fremantle, WA). Ważnym członkiem grupy produkcyjnej były zakłady Ford Motor Company w Homebush (New South Wales) które były także dostawcą silników i skrzyń biegów.

Opracowano także wersje rozwojowe bazowego pojazdu w postaci modeli  Carrier, Machine Gun, LP No.2 (Aust.) oraz  Carrier, Machine Gun, No.2A (Aust.). Główną zmianą było wprowadzenie spawanego kadłuba w miejsce nitowanego. Kolejny model Carrier, Machine Gun, LP No. 3 (Aust.) zbudowany w 1944 roku w postaci prototypu zrywał z systemem sterowania za pomocą bocznego wychylenia wózka jezdnego wyginającego w łuk gąsienicę i w to miejsce zaimplementowano klasyczny mechanizm różnicujący prędkość obrotowa gąsienic po obu stronach pojazdu.

Zbudowano także modele specjalistyczne:

Carrier, Anti-Tank, 2-pdr (Aust.) – produkowane przez zakłady Metropolitan Gas Works z Melbourne, z silnikiem przesuniętym do przodu po lewej stronie i dużym przedziałem bojowym z tyłu gdzie zamontowano armatę przeciwpancerną QF 2-pdr. Próby przeprowadzono w sierpniu i wrześniu 1941 roku, a badania poligonowe zmodyfikowanego prototypu przeprowadzono w lutym 1942 roku. Ich pomyślne wyniki (na dystansie 800 jardów uzyskano 12 trafień w ruchomy cel spośród 15 oddanych strzałów) spowodowały zamówienie 200 pojazdów seryjnych z dostawami od maja 1942 roku.

Carrier, 3-inch Mortar (Aust.) z silnikiem przesuniętym do przodu i umieszczonym po lewej stronie kierowcy, z dużym przedziałem bojowym z tyłu mieszczącym w podłodze jarzmo dla moździerza 3-inch Mortar.

– gąsienicowa ciężarówka na bazie LP 3, która została pozbawiona opancerzenia.

Dane techniczne:

Załoga:
Masa:
Wymiary:
Jednostka napędowa:
 
 
Prędkość maksymalna:
Zasięg:
Pokonywanie rowów:
Uzbrojenie:
Opancerzenie:
od 2 do 5 osób w zależności od wersji
3750 kg
3650 x 2000 x 1600 mm
silnik 8-cyl. w układzie V, chłodzony cieczą,
zapłon iskrowy, pojemność 3916 cm3 (239 cu.in.),
typu  Ford 59 o mocy 85 KM przy 3400 obr./min
ok. 50 km/h
250 km
1,6 m
w zależności od wersji
do 12 mm

Opis konstrukcji:

Silnik bazowej wersji znajdował się po środku. Przed nim zajmował miejsce kierowca i strzelec – pomiędzy ich stanowiskami znajdowała się chłodnica wody z obiegiem powietrza wymuszonym wentylatorem. Po obu stronach silnika znajdował się przedział bojowy. Z silnika naped był przekazywany do tyłu na most typu samochodowego. Zawieszenie typu Horstmann obejmowało wózki jezdne amortyzowane skośnymi sprężynami spiralnymi.

Źródła:

Instrukcja „Carriers, machine gun, L.P. no. 1: description, operation and maintenance”, 1940

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.