Pistolet samopowtarzalny Pistole 12 (ö)

Historia konstrukcji:
Pistolet samopowtarzalny P 12 (ö) był używany przez siły zbrojne Niemiec.

Zaprojektował do Karel Krnka pracujący w austrowęgierskich zakładach Österreichische Waffenfabriks Gesellschaft (O.W.G.) w Steyr. Przyjęty na uzbrojenie austrowęgierskich sił zbrojnych pod oznaczeniem 9 mm Repetierpistole M.12. Wyprodukowano ok. 300 tysięcy egzemplarzy. Po zakończeniu Pierwszej Wojny Światowej pozostał na uzbrojeniu oddziałów austriackich sił zbrojnych.

Po aneksji Austrii w 1838 roku pistolet został wprowadzony na uzbrojenie niemieckich sił zbrojnych. Siły zbrojne Niemiec używały około 50 tysięcy egzemplarzy. Większość z nich została dostosowana do standardowej niemieckiej amunicji 9×19 Parabellum z dodatkowym oznakowaniem na zamku 08 lub P-08.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
Długość całkowita:
Wysokość:
Długość lufy:
Długość linii celowniczej:
Zasilanie:
Szybkostrzelność:
9 mm
9×23 Steyr
niezaładowany 1.020 g
216 mm
143 mm
128 mm
160 mm
wewnętrzny magazynek na 8 naboi
praktyczna 16 strz./min

Opis konstrukcji:
Automatyka broni wykorzystuje energię krótkiego odrzut lufy, z ryglowaniem zamka poprzez jej obrót (4 występy ryglujące). Lufa gwintowana, zaopatrzona w 4 prawoskrętne bruzdy o skoku 200 mm. Mechanizm spustowy z zewnętrznym kurkiem, bez mechanizmu samonapinania (SA – Single Action).

Magazynek niewymienny ładowany od góry z 8 nabojowej łódki, przy odciągniętym do tyłu zamku.

Zastosowano celownik szczerbinkowy ze stałą nastawą na odległość 50 m, współpracujący z muszką umieszczoną nad wylotem lufy.

Okładziny rękojeści drewniane.

Amunicja:
Stosowano łuski mosiężne długości 23,2 mm, średnica dna 9,7 mm.

Naboje pakowano po 16 sztuk w kartonowe opakowania.

Zwykła

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
Donośność:
33 mm
15,5 mm
12,5 g
7,5 g
0,35 g
385 m/s
praktyczna 50 m

Pocisk pełnopłaszczowy z ołowianym rdzeniem.

Źródła:

Instrukcja D 158 „Behandlung der Handwaffen, des Maschinengewehrgeräts, der Panzerabwehrbüchsen sowie Kampfwagenkanonen bis 2,5 cm Kal. einschließlich bei Schnee, Kälte und Tauwetter”, 1941 r.

Instrukcja D 410 „Zusammenstellung der Inhaltszettel für Munition der Handfeuerwaffen und M.G. und Munitionsteile einschließlich der 2 cm Munition”, 1937 r.

Instrukcja D 443/1 „Kaliber-Einheiten der Munition für Handfeuerwaffen, M.G., Gr.W., 2 cm K., 3,7 cm K. und I.G.”, 1938 r.

Instrukcja H.Dv. 481/1 „Merkblatt für die Munition für Handfeuerwaffen und M.G.”, 1938 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.