Pistolet samopowtarzalny Pistole 35 (p)

Historia konstrukcji:
Pistolet samopowtarzalny P 35 (p) był używany przez siły zbrojne Niemiec.

Zaprojektowali go Piotr Wilniewczyc i Jan Skrzypiński pracujący w zakładach Państwowe Wytwórnie Uzbrojenia – Fabryka Karabinów w Warszawie. Przyjęty na uzbrojenie polskich sił zbrojnych pod oznaczeniem Pistolet VIS wz. 35. Produkcję seryjną uruchomiono w Fabryce Broni w Radomiu, gdzie wyprodukowano ok. 50 tysięcy egzemplarzy.

Przejęty przez siły zbrojne Niemiec po zajęciu Polski w 1939 roku. W katalogu wzorów uzbrojenia otrzymał oznaczenie Gerät 1-2003. W późniejszym okresie oznaczenie broni zmieniono na Pistole 645 (p).

Fabryka Broni w Radomiu znalazła się pod okupacyjnym zarządem zakładów Steyr-Daimler Puch A.G. i do końca wojny wyprodukowano ok. 310 tysięcy egzemplarzy. Wraz z postępującym deficytem surowcowym egzemplarze kolejnych serii charakteryzowały się uproszczeniami technologicznymi i materiałowymi oraz coraz mniej starannym wykończeniem.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
 
Długość całkowita:
Wysokość:
Długość lufy:
 
Zasilanie:
Szybkostrzelność:
8,92 mm
9×19 Parabellum
bez magazynka 950 g,
z pełnym magazynkiem 1.123 g
205 mm
140 mm
115 mm
(w tym część bruzdowana 100 mm)
magazynek na 8 naboi
praktyczna 16 strz./min

Opis konstrukcji:
Automatyka broni wykorzystuje energię krótkiego odrzutu lufy, z zamkiem ryglowanym przez przekoszenie lufy. Lufa gwintowana, zaopatrzona w 6 prawoskrętnych bruzd o skoku 250 mm. Samoczynny bezpiecznik chwytowy (umieszczony w tylnej części rękojeści, wciskany przy mocnym ujęciu broni przez strzelca) uzupełnia przerywacz w mechanizmie spustowym oraz ustawienie zewnętrznego kurka na zębie bezpieczeństwa, blokującym częściowo napięty kurek.

Zasilanie broni w amunicję za pomocą jednorzędowego magazynka pudełkowego wkładanego do chwytu. Masa pustego magazynka 73 g, załadowanego 173 g. Po wystrzeleniu ostatniego naboju zamek pozostawał w tylnym położeniu.

Zastosowano celownik szczerbinkowy ze stałą nastawą na odległość 50 m, współpracujący z muszką umieszczoną nad wylotem lufy.

Okładziny rękojeści z tworzywa sztucznego.

Amunicja:
Stosowano łuski mosiężne lub stalowe, długości 19,1 mm i średnicy dna 10 mm.

Naboje pakowano po 16 sztuk w kartonowe opakowania, 52 opakowań w pudełka Tragschlaufe mieszczące 832 naboje, a 5 pudełek w zbiorcze drewniane skrzynki Patronenkasten 88 mieszczące 4.160 naboi (wymiary 485 x 350 x 180 mm, masa pustej 7,5 kg, załadowanej ok. 52,5 kg).

Zwykła 9 mm Pistolenpatrone 08

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
Donośność:
29,7 mm
15,7 mm
10,90 g (łuska stalowa) lub 12,35 g (mosiężna)
8 g
0,36 g Nz.Stb.P. n/A. (0,8*0,8)
345 m/s
praktyczna 50 m

Pocisk Pistolengeschoß 08 pełnopłaszczowy z ołowianym rdzeniem.

Przebijalność z odległości 25 m wynosi ok. 15 cm drewna sosnowego lub z odległości 50 m ok. 25 cm worek z piaskiem.

Zwykła 9 mm Pistolenpatrone 08 mit Eisenkern

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
Donośność:
29,7 mm
15,7 mm
10,79 g
6,4 g
0,38 g Nz.Stb.P. n/A. (0,8*0,8)
380 m/s
praktyczna 50 m

Pocisk Pistolengeschoß 08 m. E. pełnopłaszczowy z rdzeniem z żelaza.

Szkolna Exerzier-Pistolenpatrone 08

Amunicja używana do celów szkoleniowych.

Źródła:

Instrukcja D 107 „Pistole 35 (p). Beschreibung, Handhabungs- und Behandlungsanleitung”, 1940 r.

Instrukcja D 50/1 „Kennblätter fremden Geräts, Heft 1: Handwaffen”, 1943 r.

Instrukcja H.Dv. 97/1 „Gerätliste”, 1943 r.

Instrukcja D 158 „Behandlung der Handwaffen, des Maschinengewehrgeräts, der Panzerabwehrbüchsen sowie Kampfwagenkanonen bis 2,5 cm Kal. einschließlich bei Schnee, Kälte und Tauwetter”, 1941 r.

Instrukcja D 410 „Zusammenstellung der Inhaltszettel für Munition der Handfeuerwaffen und M.G. und Munitionsteile einschließlich der 2 cm Munition”, 1937 r.

Instrukcja D 443/1 „Kaliber-Einheiten der Munition für Handfeuerwaffen, M.G., Gr.W., 2 cm K., 3,7 cm K. und I.G.”, 1938 r.

Instrukcja D 460/3 „Ringbuch der Infanteriemunition”, 1941 r.

Instrukcja H.Dv. 481/1 „Merkblatt für die Munition für Handfeuerwaffen und M.G.”, 1938 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.