Pistolet samopowtarzalny Pistole 37

Historia konstrukcji:
Pistolet samopowtarzalny P 37 był używany przez siły zbrojne Niemiec.

Zaprojektował go Rudolf Frommer pracujący w węgierskich zakładach Fémáru-, Fegyver- és Gépgyár Rt. (FÉG) w Budapeszcie. Przyjęty na uzbrojenie węgierskich sił zbrojnych pod oznaczeniem 37 minta pisztoly.

Zakupiony u węgierskiego sojusznika i przyjęty na uzbrojenie niemieckich sił zbrojnych w wersji dostosowanej do amunicji 7,65 mm. Dostarczono ok. 35 tysięcy egzemplarzy (kod producenta „jhv”).

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
Długość całkowita:
Wysokość:
Długość lufy:
Zasilanie:
Szybkostrzelność:
7,65 mm
7,65×17SR Browning (.32 ACP)
bez magazynka 750 g
172 mm
129 mm
100 mm
magazynek na 7 naboi
praktyczna 14 strz./min

Opis konstrukcji:
Automatyka broni wykorzystuje energię odrzutu zamka swobodnego. Lufa gwintowana, zaopatrzona w 6 prawoskrętnych bruzd o skoku 200 mm. Sprężyna powrotna umieszczona pod lufą. Mechanizm spustowy z zewnętrznym kurkiem, bez mechanizmu samonapinania (SA – Single Action). Bezpiecznik chwytowy uzupełniał skrzydełkowy umieszczony po lewej stronie szkieletu.

Zasilanie broni w amunicję za pomocą jednorzędowego magazynka pudełkowego wkładanego do chwytu. Po wystrzeleniu ostatniego naboju zamek pozostawał w tylnym położeniu.

Zastosowano celownik szczerbinkowy ze stałą nastawą na odległość 50 m, współpracujący z muszką umieszczoną nad wylotem lufy.

Okładziny rękojeści drewniane.

Amunicja:

Stosowano łuski mosiężne lub stalowe, długości 17,2 mm i średnicy dna 9,1 mm.

Naboje pakowano po 25 sztuk w kartonowe opakowania.

Zwykła Patron kal 7,65 (System Browning)

Długość naboju:

Długość pocisku:

Masa naboju:

Masa pocisku:

Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
Donośność:

25 mm

12,1 mm

7,7 g

4,7 g

0,16 g

290 m/s

praktyczna 35 m

Pocisk pełnopłaszczowy z ołowianym rdzeniem.

Źródła:

Instrukcja D 158 „Behandlung der Handwaffen, des Maschinengewehrgeräts, der Panzerabwehrbüchsen sowie Kampfwagenkanonen bis 2,5 cm Kal. einschließlich bei Schnee, Kälte und Tauwetter”, 1941 r.

Instrukcja D 410 „Zusammenstellung der Inhaltszettel für Munition der Handfeuerwaffen und M.G. und Munitionsteile einschließlich der 2 cm Munition”, 1937 r.

Instrukcja D 443/1 „Kaliber-Einheiten der Munition für Handfeuerwaffen, M.G., Gr.W., 2 cm K., 3,7 cm K. und I.G.”, 1938 r.

Instrukcja H.Dv. 481/1 „Merkblatt für die Munition für Handfeuerwaffen und M.G.”, 1938 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.