Pistolet samopowtarzalny Pistole 39 (t)

Historia konstrukcji:
Pistolet samopowtarzalny P 39 (t) był używany przez siły zbrojne Niemiec.

Zaprojektował go František Myška pracujący w czechosłowackich zakładach Česká zbrojovka a.s. w Pradze (fabryka w Strakonicach). Przyjęty na uzbrojenie czechosłowackich sił zbrojnych pod oznaczeniem Pistole vz. 38. Wyprodukowano ok. 45 tysięcy egzemplarzy.

Po aneksji Czechosłowacji przez Niemcy w marcu 1939 roku przyjęty na uzbrojenie niemieckich sił zbrojnych.

W katalogu wzorów uzbrojenia otrzymał oznaczenie Gerät 1-2002.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
Długość całkowita:
Długość lufy:
Zasilanie:
Szybkostrzelność:
9 mm
9×17 Browning Short (.38 ACP)
910 g
198 mm
119 mm
magazynek na 8 naboi
praktyczna 16 strz./min

Opis konstrukcji:
Automatyka broni wykorzystuje energię odrzutu zamka swobodnego. Lufa gwintowana, zaopatrzona w 6 prawoskrętnych bruzd o skoku 200 mm. Mechanizm spustowy z zewnętrznym kurkiem, działa wyłącznie z samonapinaniem (DAO – Double Action Only).

Zasilanie broni w amunicję za pomocą jednorzędowego magazynka pudełkowego wkładanego do chwytu. Zatrzask magazynka u dołu chwytu. Po wystrzeleniu ostatniego naboju zamek pozostawał w tylnym położeniu.

Zastosowano celownik szczerbinkowy ze stałą nastawą na odległość 50 m, współpracujący z muszką umieszczoną nad wylotem lufy.

Okładziny rękojeści drewniane.

Amunicja:
Mosiężna łuska długości 17,3 mm, średnica dna 9,4 mm.

Zwykła

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
Donośność:
25 mm
12 mm
9,5 g
6 g
0,27 g
344 m/s
praktyczna 35 m

Pocisk pełnopłaszczowy z ołowianym rdzeniem.

Przejęte czechosłowackie naboje Náboj vz. 22.

Źródła:

Instrukcja D 158 „Behandlung der Handwaffen, des Maschinengewehrgeräts, der Panzerabwehrbüchsen sowie Kampfwagenkanonen bis 2,5 cm Kal. einschließlich bei Schnee, Kälte und Tauwetter”, 1941 r.

Instrukcja D 410 „Zusammenstellung der Inhaltszettel für Munition der Handfeuerwaffen und M.G. und Munitionsteile einschließlich der 2 cm Munition”, 1937 r.

Instrukcja D 443/1 „Kaliber-Einheiten der Munition für Handfeuerwaffen, M.G., Gr.W., 2 cm K., 3,7 cm K. und I.G.”, 1938 r.

Instrukcja H.Dv. 481/1 „Merkblatt für die Munition für Handfeuerwaffen und M.G.”, 1938 r.

Instrukcja D 109 „Pistole 39 (t). Beschreibung, Handhabungs- und Behandlungsanleitung”, 1940 r.

Instrukcja D 156/2 „Teile der Pistolen, Heft 2: Pistole 39 (t)”, 1940 r.

Instrukcja H.Dv. 97/1 „Gerätliste”, 1943 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.