Karabin przeciwpancerny Panzerabwehrbüchse (t)

Historia konstrukcji:
Karabin przeciwpancerny Pz.B. (t) był używany przez siły zbrojne Niemiec.

Został opracowany w 1941 roku w znajdujących się pod niemieckim nadzorem czechosłowackich zakładach Waffenwerke Brünn A.G. w Banskiej Bystricy (dawne zakłady Zbrojovka Brno). Znany także pod oznaczeniem Pz.B. M.SS. 41.

W katalogu wzorów uzbrojenia otrzymał oznaczenie Gerät 1-6001.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
Długość całkowita:
Długość lufy:
Zasilanie:
7,9 mm
7,9×94
bez magazynka 13,5 kg
1.360 mm
1.102 mm
magazynek na 6 naboi

Karabin przeciwpancerny Pz.B. M.SS. 41
Karabin przeciwpancerny Pz.B. M.SS. 41

Opis konstrukcji:
Karabin samopowtarzalny zbudowanym w układzie bez kolby właściwej (bullpup). Automatyka broni wykorzystuje energię krótkiego odrzutu lufy. Ryglowanie poprzez obrót zamka. Lufa zaopatrzona w hamulec wylotowy.

Zasilanie broni za pomocą jednorzędowego magazynka pudełkowego. Gniazdo magazynka znajduje się za chwytem pistoletowym, a tuż za nim umieszczono poduszkę oporową łagodzącą oddziaływanie odrzutu broni na ramię strzelca. Dwójnóg umieszczony przed chwytem pistoletowym, mniej więcej w połowie długości broni.

Celownik ze stałą nastawą na odległość 400 metrów współpracuje z wysoką muszką umieszczoną na wylocie lufy.

Amunicja:
Wykorzystywano naboje zaopatrzone w łuski stalowe o masie 55 g, długości 94,5 mm i średnicy dna 21 mm. Spłonka typu Zdh 88.

Do celów transportowych naboje pakowano po 5 w kartonowe pudełka. 10 kartonowych pudełek umieszczano w ocynkowanej metalowej puszcze, a 5 takich pakietów umieszczano w drewnianej skrzynce amunicyjnej mieszczącej łącznie 250 naboi.

Do 1942 roku w zakładach Polte wyprodukowano 9.417.000 naboi wszystkich typów.

Przeciwpancerna Patrone 318 Spitzgeschoss mit Kern geharted Reizstoff Leuchtspur

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa rdzenia:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
118,1 mm
32,9 mm
84 g
14,53 g
8,65 g
15 g prochu Nz.R.P. (2,8*2,6/05)
1.150 m/s

Pocisk S.m.K.H.Rs. L`spur pełnopłaszczowy z rdzeniem z węglika wolframu, w którego dennej części umieszczono kapsułkę gazu łzawiącego (sprasowana kapsułka masy pirotechnicznej zawierająca chloropikrynę) oraz smugacz.

Z odległości 300 m pocisk przebija płytę pancerną o grubości 25 mm odchyloną o 30 stopni od pionu.

Szkolna Patrone 318 Übungspatrone

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
118,1 mm
35,15 mm
72,06 g
12,83 g
4 g prochu Nz. R.P. (1,1*2,5/1,4)
755 m/s

Pocisk s.S. pełnopłaszczowy z ołowianym rdzeniem. Dla zwiększenia trwałości lufy zredukowano ładunek miotający.

Ślepa Platzpatrone 318

Używane do celów szkoleniowych ślepe naboje z drewnianym pociskiem Holzgeschoß  (wydrążonym w środku), który rozpadał się po opuszczeniu lufy. W celu łatwej identyfikacji pocisk był polakierowany na kolor niebieski.

Sprawdzian Anschußpatrone 318

Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
15,5 g typu Nz. R.P (2,8*2,6/0,5)
1.210 m/s

Nabój tego typu był używany w fabryce do testowania wytrzymałości lufy na podwyższone ciśnienie.

Atrapa pocisku Exerzierpatrone 318

Nabój tego typu był używany w fabryce i zakładach rusznikarskich jako sprawdzian. Z jego wykorzystaniem weryfikowano zgodność wymiarową komory nabojowej.

Źródła:

Instrukcja D 158 „Behandlung der Handwaffen, des Maschinengewehrgeräts, der Panzerabwehrbüchsen sowie Kampfwagenkanonen bis 2,5 cm Kal. einschließlich bei Schnee, Kälte und Tauwetter”, 1941 r.

Instrukcja D 460/3 „Ringbuch der Infanteriemunition”, 1941 r.

Instrukcja H.Dv. 97/1 „Gerätliste”, 1943 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.