Karabin powtarzalny U.S., Rifle, cal. .30, M1917 (Enfield)

Historia konstrukcji:
Brytyjski karabin Enfield P14 którego produkcję w USA przygotowano na zlecenie Wielkiej Brytanii wałczącej na polach bitew Pierwszej Wojny Światowej. Po przystąpieniu USA do wojny w 1917 roku po stronie Aliantów przygotowano wersje dostosowana do standardowej amerykańskiej amunicji (później otrzymał indeks SNL B-4).

Do końca wojny wyprodukowano 2.193.429 egzemplarzy w następujących zakładach:

– Winchester Repeating Arms Co. w New Haven (stan Connecticut) – 465.980 egzemplarzy,

– Remington Arms Corporation w Ilion (stan New York) oraz w Eddystone (stan Pensylwania) – 545.541 egzemplarzy,

– Eddystone Arsenal przy współpracy Baldwin Locomotive Works w Eddystone (stan Pensylwania) – 1.181.908 egzemplarzy.

W momencie wybuchu Drugiej Wojny Światowej deficyt karabinów spowodował przydzielenie tej broni obsługom dział i jednostkom tyłowym.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
 
Długość całkowita:
Długość lufy:
Zasilanie:
7,62 mm
7,62×63 (.30-06 Springfield)
własna 4,16 kg,
z bagnetem 4,67 kg
1176 mm
660 mm
magazynek wewnętrzny na 6 naboi

Opis konstrukcji:
Karabin powtarzalny zaopatrzony w czterotaktowy zamek ślizgowo-obrotowy. Lufa zaopatrzona w 5 bruzd lewoskrętnych o skoku 254 mm. Celownik przeziernikowy umieszczony na ruchomej ramce (wyskalowany od 200 do 1600 jardów, z podziałką co 100 jardów; w stanie złożonym ze stałą nastawą 400 jardów) współpracował z muszką w osłonie. Wewnętrzny magazynek mieścił 6 naboi i był uzupełniany z 5-nabojowych łódek pod odciągnięciu zamka w tylne położenie.

Na wylocie lufy można było zamocować bagnet M1917.

Amunicja:

Naboje były fabrycznie pakowane w 20-nabojowe opakowania kartonowe.

Zwykła Cartridge, Caliber .30, Ball, M2

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Prędkość wylotowa:
Donośność:
84,8 mm
28,4 mm
26,96 g
9,8 g
835 m/s
maksymalna 3.450 jardów

Pocisk pełnopłaszczowy z ołowianym rdzeniem. Amunicja opracowana w 1938 roku zoptymalizowana do prowadzenia płaskotorowego ognia na dystansie do 1.500 jardów.

W służbie niemieckiej przejęte egzemplarze otrzymały oznaczenie 7,62 mm Gewehr 250 (a).

Źródła:

Instrukcja FM 23-6 „Basic field manual. U.S. Rifle, Caliber .30, M1917”, 1942 r.

Instrukcja TM 9-2200 „Small Arms, Light Field Mortars and 20-mm Aircraft Guns”, 1943 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.