Karabin Krag-Jørgensen 6,5 mm Gevær M/1894

Historia konstrukcji:
Karabin powtarzalny opracowany w norweskich zakładach Kongsberg Våpenfabrikk w Kongsberg. Projektowaniem nowego karabinu dla armii norweskiej zajmował się od 1866 roku Ole Herman Johannes Krag – kapitan wojsk lądowych, pełniący równocześnie funkcję dyrektora zakładów Kongsberg Våpenfabrikk. Nowy karabin powstał przy współpracy z rusznikarzem Erikiem Jørgensenem. Po serii testów nowa broń została przyjęta na uzbrojenie armii norweskiej w 1894 roku. Do zakończenia produkcji w 1922 roku zakłady Kongsberg Våpenfabrikk wykonały 122.817 sztuk, a dodatkowe 30.000 zakupiono w austriackich zakładach Steyr.

W 1910 roku wyselekcjonowano 1.000 sztuk karabinów o najlepszej celności i dostosowano do pełnienia funkcji karabinu wyborowego. Otrzymały one oznaczenie Skarpskyttergevær M/1894. W 1923 roku pracujący w zakładach Kongsberg Våpenfabrikk porucznik Tobiensen zaprojektował szybkoładowacz do karabinów powtarzalnych. Była to kolejna próba zwiększenia siły ognia karabinu Krag-Jørgensen, tak samo jak próba konwersji do zasilania z taśmy. Modyfikacja ta polegała na zmianie pokrywy magazynka w taki sposób, aby umożliwiała dołączenie pudełkowego magazynka z lekkiego karabinu maszynowego Madsen 1902. Na pokrywie był zamontowany przełącznik umożliwiający strzelcowi wybranie 5-strzałowego magazynka wewnętrznego lub 25 strzałowego dołączanego. Wyprodukowano i przetestowano 8 prototypów tak przerobionej broni. Testy wykazały że broń jest nieporęczna w użyciu, a znaczna masa magazynka powoduje mimowolne przechylanie się karabinu na bok, co utrudniało strzelcowi celowanie.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
 
Długość całkowita:
Długość lufy:
Zasilanie:
6,5 mm
6,5×55 Krag
4,24 kg
bez bagnetu 1.263 mm,
z bagnetem 1.520 mm
763 mm
magazynek wewnętrzny na 5 naboi

Opis konstrukcji:
Karabin powtarzalny zaopatrzony w czterotaktowy zamek ślizgowo-obrotowy. Lufa o 4 prawoskretnych bruzdach. Zastosowano magazynek wewnętrzny poziomy, doładowywany poprzez odchylana do dołu zasłonę znajdującą się po prawej stronie komory zamkowej. Celownik wyskalowany od 100 do 2.200 m. Łoże oraz kolba z chwytem półpistoletowym były wykonane z drewna.

Amunicja:
Produkcją amunicji zajmowały się norweskie zakłady Raufoss Ammunisjonsfabrikk w Raufoss (obecnie znane jako Nammo AS – bicia na dnie łuski RA). Pakowana po 10 naboi w papierowe opakowanie, które było przewiązywane sznurkiem.

Zwykła 6,5 mm skarpe geværpatrone

Masa pocisku:
Prędkość wylotowa:
10,1 g
730 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy z ołowianym rdzeniem. W służbie niemieckiej amunicja ta otrzymała oznaczenie 6,5 mm Patrone 152 (n).

W służbie niemieckiej przejęte egzemplarze broni otrzymały oznaczenie 6,5 mm Gewehr 211 (n).

Źródła:

Karl Egil Hanevik „Norske militærgeværer etter 1867”, wyd. Bokmål, 1998 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945” wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Witold Głębowicz, Roman Matuszewski, Tomasz Nowakowski „Indywidualna broń strzelecka II wojny światowej”, wyd. Magnum-X, 2000 r.

Internet:

http://geocities.com/norskevaapen/

http://hem.fyristorg.com/robertm/norge/

http://www.sluttstykket.com/forum/

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.