Samolot patrolowy Caproni Ca.310 „Libeccio”

Historia konstrukcji:
Wielozadaniowy samolot bombowo-rozpoznawczy opracowany we włoskich zakładach Caproni Aeronautica Bergamasca. Prototyp został oblatany 9 kwietnia 1937 roku.

W czerwcu 1938 roku Norwegia zamówiła 24 samoloty tego typu dla lotnictwa norweskich wojsk lądowych Hærens Flyvevesen. Po dostawie pierwszych 4 samolotów (numery seryjne od 361 do 364, a wojskowe numery ewidencyjne 501, 503, 505 oraz 507) w październiku 1938 roku wyszły na jaw ich słabe osiągi, znacznie odbiegające od tych deklarowanych we włoskiej ofercie. W tej sytuacji rozważano zastąpienie pozostałych maszyn przez wersję Caproni Ca.312bis zaopatrzoną w mocniejsze silniki wraz z licencją na ich produkcję, ale wybuch Drugiej Wojny Światowej przekreślił te plany.

Dane techniczne:

Załoga:
Masa własna:
Masa startowa:
Rozpiętość:
Długość:
Wysokość:
Powierzchnia skrzydeł:
Jednostka napędowa:
 
 
Prędkość maksymalna:
Prędkość przelotowa:
Prędkość wznoszenia:
Pułap:
Zasięg:
Uzbrojenie:
3 osoby
3.040 kg
4.205 kg
16,20 m
12,20 m
3,52 m
38,70 m2
2 silniki 7-cyl. w układzie pojedynczej gwiazdy,
chłodzone powietrzem,
typu Piaggio P.VIII C.35 o mocy 430 KM
347 km/h na wysokości 3.000 m
285 km/h
6’30” na wysokość 2.000 m
7.000 m
1.650 km
3 km Browning kal. 7,9 mm, 400 kg bomb

Opis konstrukcji:
Dwusilnikowy samolot wielozadaniowy zbudowany w układzie wolnonośnego dolnopłata o konstrukcji mieszanej. Stanowiska załogi znajdowały się wewnątrz kadłuba zbudowanego na bazie metalowego szkieletu krytego w przedniej części duraluminium, a na pozostałej powierzchni płótnem. Usterzenie konstrukcji drewnianej krytej na częściach stałych sklejką, a na ruchomych płótnem. Skrzydła o konstrukcji drewnianej krytej sklejką były zaopatrzone w lotki i klapy kryte płótnem. Podwozie główne chowane w locie do gondol silnikowych. Na życzenie norweskie samoloty wyposażono w instalację elektryczną o napięciu 12 V, w miejsce standardowej 24 V.

Silniki poprzez reduktory przekazywały napęd na dwułopatowe metalowe śmigła firmy Piaggio.

Dwa karabiny maszynowe były zabudowane w przykadłubowej części skrzydeł, natomiast trzeci karabin maszynowy umieszczono w sterowanej ręcznie wieżyczce grzbietowej. Bomby przenoszono w małej komorze bombowej ulokowanej wewnątrz kadłuba.

Źródła:

Wiesław Bączkowski „Włoskie samoloty wojskowe 1936-1945”, wyd. Lampart, 1999

Praca zbiorowa „Encyklopedia lotnictwa”, wyd. Debit, 1998

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.