Wodnosamolot rozpoznawczy Marinens Flyvebåtfabrikk Høver M.F. 11

Historia konstrukcji:
Samolot rozpoznawczy opracowany w norweskich zakładach Marinens Flyvebåtfabrikk przez zespół konstruktorów, którym kierował kapitan Johann E. Høver. Prototyp został oblatany 28 września 1931 roku. W latach 1932-1939 wyprodukowano 29 egzemplarzy seryjnych (z czego ostatnie 4 w momencie wybuchu wojny znajdowały się wciąż na terenie fabryki w stadium końcowego montażu). Otrzymały one parzyste numery ewidencyjne od  F.300 do F.354 (numer F.314 został użyty dwukrotnie).

Dane techniczne:

Załoga:
Masa własna:
Masa startowa:
Rozpiętość:
 
Długość:
Wysokość:
Powierzchnia skrzydeł:
Jednostka napędowa:
 
 
Prędkość maksymalna:
Prędkość przelotowa:
Prędkość lądowania:
Prędkość wznoszenia:
Pułap:
Zasięg:
 
Uzbrojenie:
3 osoby
1.851 kg
2.852 kg
górny płat 15,41 m,
dolny płat 10,55 m
11,72 m
4,45 m
3,50 m2
1 silnik 14-cyl. w układzie podwójnej gwiazdy,
chłodzony powietrzem, typu Armstrong-Siddeley „Panther” II o mocy 583 KM
235 km/h na wysokości 850 m
170 km/h
95 km/h
3’30” na wysokość 1.000 m
5.000 m
normalny 800 km,
z dodatkowym zbiornikiem paliwa 1.200 km
2 km Browning kal. 7,9 mm,
300 kg bomb

Opis konstrukcji:
Jednosilnikowy wodnosamolot pływakowy zbudowany w układzie zastrzałowego dwupłata o konstrukcji mieszanej. Kratownicowy kadłub ze spawanych metalowych rur kryty w przedniej części panelami z blachy duraluminiowej a w pozostałej płótnem, mieścił odkryte kabiny trzyosobowej załogi. Płaty o konstrukcji mieszanej kryte płótnem. W centropłacie znajdowały się dwa zbiorniki paliwa uzupełnione o trzeci zabudowany w kadłubie. Za podwozie służyły dwa duże metalowe pływaki zakupione w firmie Short.

Silnik bez osłony pierścieniowej napędzał dwułopatowe śmigło drewniane o stałym skoku. Ostatnie samoloty wyposażano w trójłopatowe śmigła metalowe francuskiej firmy Ratier o zmiennym skoku. W norweskich zakładach Marinens Minevesen z Horten uruchomiono licencyjną produkcję brytyjskich silników.

Stały karabin maszynowy był zabudowany nad centropłatem górnego skrzydła. Uzbrojenie strzeleckie uzupełniał ruchomy karabin maszynowy zamontowany na obrotniku w tylnej kabinie strzelca. Pod kadłubem można było podwiesić bomby lotnicze – 3 głębinowe po 100 kg lub 4 zwykłe po 50 kg.

Źródła:

Praca zbiorowa „Encyklopedia lotnictwa”, wyd. Debit, 1998

Internet:

http://www.samoloty.ow.pl/

http://borreminne.hive.no/

http://www.nuav.net/norwair1940.html

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.