Samolot myśliwski VL „Pyörremyrsky”

Samolot myśliwski VL „Pyörremyrsky”
Samolot myśliwski VL „Pyörremyrsky”

Historia konstrukcji:
Samolot myśliwski „Pyorremyrsky” (pol. trąba powietrzna) został opracowany w fińskich zakładach Valtion Lentokonetehdas w Tampere. Zamówienie zostało skierowane do firmy Valtion Lentokonetehdas dnia 26 listopada 1942 roku na budowę 2 prototypów. Wstępne prace rozpoczęły się na początku 1943 roku. Konstruktorem prowadzącym projekt został mianowany inż. Torsti R. Verkkola. Pierwszy prototyp został oblatany już po wojnie 21 listopada 1945 roku. Do 22 maja 1947 roku samolot wylatał niecałe 27 godzin i aktualnie jest on eksponatem fińskiego muzeum Keski-Suomen Ilmailumuseo w Tikkakoski.

Samolot myśliwski VL „Pyörremyrsky”
Samolot myśliwski VL „Pyörremyrsky”

Dane techniczne:

Załoga:
Masa:
 
Rozpiętość:
Długość:
Wysokość:
Powierzchnia nośna:
Jednostka napędowa:
 
 
 
Prędkość maksymalna:
 
Prędkość wznoszenia:
Pułap:
Zasięg:
Uzbrojenie:
1 osoba
własna 2.619 kg
startowa 3.420 kg
10,38 m
9,13 m
3,89 m
19,00 m²
1 silnik 12-cyl. w układzie widlastym,
chłodzony cieczą, doładowany,
typu Daimler-Benz DB 605AC
o mocy 1475 KM przy 2.500 obr./min
620-645 km/h na wysokości ? m,
570 km/h na wysokości 0 m
18,5 m/s
9.800 m
960 km
1 działko MG 151/20 kal. 20 mm,
2 km VKT 12,70 LKk/42 kal. 12,7 mm

Samolot myśliwski VL „Pyörremyrsky”
Samolot myśliwski VL „Pyörremyrsky”

Opis konstrukcji:
Jednosilnikowy dolnopłat w konstrukcji mieszanej. Przednią część kadłuba wykonano jako kratownicę z rur stalowych z pokryciem duralowym. Tylna część kadłuba oraz skrzydła konstrukcji drewnianej. Lotki i stery konstrukcji metalowej z płóciennym pokryciem. Zastosowano chowane w locie podwozie w układzie klasycznym (o rozstawie kół blisko 3 metrów).

Silnik poprzez reduktor napędzał trójłopatowe metalowe śmigło o stałej prędkości obrotowej. Chłodnicę cieczy chłodzącej umieszczono pod kadłubem, na wysokości kabiny pilota.

Uzbrojenie stałe samolotu stanowiło niemieckie działko MG 151/20 strzelające poprzez wydrążony wał napędowy i kołpak śmigła, a także 2 fińskie karabiny maszynowe VKT 12,70 LKk/42 ulokowane między silnikiem a kabiną pilota, które prowadziły ogień przez krąg śmigła z wykorzystaniem synchronizatora. Do naprowadzania uzbrojenia na cel wykorzystywano celowniki refleksyjne THm/44Kk produkcji zakładów Väisälä.

Dla zwiększenia żywotności samolot wyposażono w samouszczelniający zbiornik paliwa umieszczony w kadłubie za kabiną pilota oraz płytę pancerną umieszczoną za fotelem pilota.

Źródła:

Praca zbiorowa „Encyklopedia lotnictwa”, wyd. Debit, 1998 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.