Miotacz granatów leichter Ladungswerfer

Miotacz granatów 20 cm leichten Ladungswerfer
Miotacz granatów 20 cm leichten Ladungswerfer

Historia konstrukcji:
Miotacz pocisków nadkalibrowych le.Ldg.W. został opracowany w 1941 roku w niemieckich zakładach Rheinmetall-Borsig AG w Düsseldorfie. Wyprodukowano 158 egzemplarzy.

Miotacz granatów 20 cm leichten Ladungswerfer
Miotacz granatów 20 cm leichten Ladungswerfer

Zastosowanie:

Broń tego typu miała pomóc w pokonaniu przeszkód terenowych typu zasieki z drutu kolczastego oraz pobudzać detonację pól minowych. Silna głowica bojowa  zapewniała siłę rażenia na poziomie ciężkiego granatu moździerzowego. Wadami były niewątpliwie mały zasięg zmuszający do zajęcia pozycji blisko przeciwnika oraz duży rozrzut. Lekkie miotacze min zostały wyparte z jednostek przez moździerz 12 cm GrW 42.

Dane techniczne:

Kaliber:
Masa:
Długość lufy:
Szybkostrzelność:
89,6 mm
na stanowisku 93 kg
540 mm
8-10 strz./min

Miotacz granatów 20 cm leichten Ladungswerfer
Miotacz granatów 20 cm leichten Ladungswerfer

Opis konstrukcji:
Broń cechowała bardzo prosta konstrukcja. Dwójnóg i płyta oporowa były podobne do analogicznych rozwiązać stosowanych w moździerzu 8 cm GrW 34. Lufa ma postać trzpienia na który nakłada się wystrzeliwany nadkalibrowy pocisk.

Do transportu broni wykorzystywano ręczny wózek Handkarren für leichten Ladungswerfer (Pf. 25).

Miotacz granatów 20 cm leichten Ladungswerfer
Miotacz granatów 20 cm leichten Ladungswerfer

Amunicja:

Stosowano pociski nadkalibrowe mające postać tuby z umieszczoną w górnej części głowicą bojową. Odpalanie pocisku elektryczne z wykorzystaniem ładunku miotającego umieszczonego w płaskiej łusce (oznaczenie kodowe 6319) o masie 551 gram i zaopatrzonej w części dennej w spłonkę typu C/23.

Łuska do miotacza granatów 20 cm leichten Ladungswerfer
Łuska do miotacza granatów 20 cm leichten Ladungswerfer

Wewnątrz łuski mieściły się 3 ładunki miotające po 12 gram (oznaczane kleine Ladung, mittlere Ladung oraz grosse Ladung) oraz 3 gramy podsypki czarnego prochu.

Odłamkowo-burząca 20 cm Wurfgranate 40

Pocisk 20 cm Wurfgranate 40
Pocisk 20 cm Wurfgranate 40
Średnica korpusu:
Wysokość głowicy bojowej:
Rozpiętość stateczników:
Długość pocisku:
Długość korpusu:
Masa pocisku:
 
Masa materiału wybuchowego:
Masa materiału miotającego:
Prędkość wylotowa:
Donośność:
198 mm
330 mm
270 mm
794 mm
330 mm
średnia 21,27 kg
(od 20,22 do 22,32 kg)
ok. 7 kg Fp. 02 lub Fp. 60/40
36 g Ngl.Rg.P.-12,5 (0,4 72·36)
do 88 m/s
od 200 do 800 m

Pocisk nadkalibrowy 20 cm Wgr. 40 miał postać głowicy bojowej posadowionej na rurowej prowadnicy mieszczącej wewnątrz lufę miotacza. Stosowano głowicowy zapalnik uderzeniowy Wgr. Z. 36 (o działaniu natychmiastowym lub ze zwłoką 0,15 sekundy). Stabilizacja pocisku w locie odbywała się za pomocą 6 brzechw.

Szkolna 20 cm Wurfgranate 40 (Bl.)

Pocisk 20 cm Wgr. 40 (Bl.)
Pocisk 20 cm Wgr. 40 (Bl.)

Pocisk 20 cm Wgr. 40 (Bl.) był pozbawiony materiału wybuchowego który zastąpił baryt (siarczan baru) i zaopatrzony w uproszczony głowicowy zapalnik uderzeniowy Ex. Wgr. Z. 36.

Amunicja do miotacza granatów 20 cm leichten Ladungswerfer
Amunicja do miotacza granatów 20 cm leichten Ladungswerfer

Źródła:

Instrukcja D. 501/1 „Leichten Ladungswerfer”, 1940 r.

Instrukcja D 420/602 „Die Munition des leichten Ladungswerfers”, 1940 r.

Instrukcja H.Dv. 119/920 „Schußtafel für den leichten Ladungswerfer mit der 20 cm Wurfgranate 40”, 1941 r.

Instrukcja H. Dv. 481/65 „Merkblatt für die Munition des leichten Ladungswerfers (l. Ldg. W.)”, 1941 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Chris Chant „Artillery”, wyd. Amber Books, 2005 r.

Ian V. Hogg „Artyleria dwudziestego wieku”, wyd. Dom Wydawniczy Bellona, 2001 r.

Marcin Bryja „Artyleria niemiecka 1933-1945”, wyd. Militaria, 1996 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.