Miotacz ognia Flammenwerfer 41

Miotacz ognia Flammenwerfer 41
Miotacz ognia Flammenwerfer 41

Historia konstrukcji:
Plecakowy miotacz ognia Fm.W. 41 został opracowany w wydziale badań (Entwicklungsabteilung) niemieckich zakładów Mauser Werke AG w Oberndorfie. Nowy model miał być lżejszy od nieporęcznego i ciężkiego miotacza ognia kleinen Flammenwerfer (Fm.W. 35).

Dane techniczne:

Masa całkowita:
Średnica dyszy:
Pojemność zbiornika:
Donośność:
22 kg
14 mm
cieczy zapalającej 7 litrów, sprężonego azotu 3 litry
25-30 m

Miotacz ognia Flammenwerfer 41
Miotacz ognia Flammenwerfer 41

Opis konstrukcji:
Butle przenoszono na plecach strzelca na stelażu wykonanym z wyprofilowanych metalowych rurek. Ciecz zapalająca w ilości 7 litrów mieszanki znajdowała się w umieszczonym poziomo na dole dużym cylindrycznym zbiorniku ciśnieniowym (ciśnienie do 25 atmosfer). Nad nim znajdowała się umieszczona poziomo butla miesząca 3 litry sprężonego azotu (ciśnienie do 30 atmosfer) używanego do miotania cieczy zapalającej. Za pośrednictwem gumowego węża z metalowym oplotem ciecz zapalająca trafiała do długiej rury Strahlröhr mieszczącej niewielki zbiornik ze sprężonym wodorem (0,45 litra) z zaworem spustowym, zakończonej elektryczną prądownicą (dodatkowy cylinder mieścił dwie suche baterie i układ elektryczny). Pociągnięcie za spust otwierało zawór doprowadzający mieszankę i inicjowało impuls elektryczny na dyszy wylotowej który zapalał dawkę pilotażową wodoru która rozpalała także główną porcję mieszanki zapalającej.

Miotacz ognia Flammenwerfer 41
Miotacz ognia Flammenwerfer 41

Z miotacza tego typu można było oddać około 8 jednosekundowych „strzałów ogniowych”. Jako ciecz zapalającą stosowano zazwyczaj mieszankę ciężkiego i lekkiego oleju smołowego Flammöl 19, ale w warunkach bojowych używano także innych mieszanek substancji ropopochodnych.

Wersja pokładowa miotacza ognia Fm.W. 41 na bazie transportera opancerzonego Sd.Kfz. 251/16
Wersja pokładowa miotacza ognia Fm.W. 41 na bazie transportera opancerzonego Sd.Kfz. 251/16

Opracowano także wersję pokładową stosowaną na półgąsienicowych transporterach opancerzonych Sd.Kfz. 251/16. Zabudowano je parami na obu burtach pojazdu za pancernymi tarczami. Mieszanka była przechowywana w dużych zbiornikach o pojemności 700 litrów. Do miotania używano powietrza sprężonego za pomocą pompy Koebe napędzanej oddzielnym silnikiem spalinowym Auto Union o mocy 28 KM. Zapas mieszanki pozwalał na oddanie do 80 strzałów o czasie trwania 2 sekundy na odległość do 60 metrów.

Wersja pokładowa miotacza ognia Fm.W. 41 na bazie transportera opancerzonego Sd.Kfz. 251/16
Wersja pokładowa miotacza ognia Fm.W. 41 na bazie transportera opancerzonego Sd.Kfz. 251/16

Źródła:

Czasopismo „Poligon”, styczeń-marzec 2008 r.

Marcin Bryja „Piechota niemiecka”, wyd. Militaria, 1999 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.