Haubica nadbrzeżna 12 cm Festningshaubits L/20

Historia konstrukcji:
Lekka haubica polowa QF 4.5 inch Howitzer opracowana w brytyjskich zakładach Coventry Ordnance Works. Przyjęta na uzbrojenie w 1910 roku i szeroko używana podczas Pierwszej Wojny Światowej.

Norwegia zakupiła 4 działa tego typu wyprodukowane w amerykańskich zakładach Betlehem Steel Corporation (w 1932 roku?), które służyły w baterii Fortu Høytorp broniącego lądowego podejścia do Selbjörnsfjord.

Dane techniczne:

Kaliber:
Masa:
Długość lufy:
 
Szerokość:
Odrzut:
Kąt ostrzału w elewacji:
Kąt ostrzału w azymucie:
Szybkostrzelność:
114,3 mm (4,5 cala)
1.372 kg (27 cwt)
z zamkiem 1625,6 mm
(w tym część gwintowana 1524 mm – 60 cali)
6 stóp i 9 cali
zmienny od 40 cali przy 0° oraz 20 cali przy 45°
od -5° do +45°

4 strz./min

Opis konstrukcji:
Lufa stalowa, gwintowana zaopatrzona w 32 prawoskrętne zwoje. Zamek klinowy o ruchu poziomym. Opornik hydrauliczny wraz ze sprężynowym powrotnikiem umieszczone pod lufą – dla uniknięcia uderzenia zamkiem w podłoże zastosowano zmienny odrzut lufy, zależny od kąta jej podniesienia. Obsługa działa liczyła 6 żołnierzy.

Amunicja:
Stosowano amunicję rozdzielnego ładowania. Łuska mieściła zmienny ładunek miotający – używano 5 ładunków o masie całkowitej od 0,4 funta (182 g) do 1 funta (454 g).

Odłamkowo-burząca 12 cm Sprenggranat

Masa pocisku:
Masa materiału wybuchowego:
Prędkość wylotowa:
Donośność:
15,88 kg (35 funtów)
1,95 kg (4,3 funta)
308 m/s
6.675 m (7.300 jardów)

Brytyjskie pociski Shell HE Mk 12 oraz Mk 16 typu HE z głowicowym zapalnikiem uderzeniowym.

W służbie niemieckiej przejęte egzemplarze broni otrzymały oznaczenie 12 cm H. L/20 (n).

Źródła:

Stefan Pataj „Artyleria lądowa 1871-1970”, wyd. MON, 1975 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.