Karabin Rifle, .303 inch No. 6 Mark I

Historia konstrukcji:

W 1943 roku przebadano w Australii możliwość skrócenia karabinów piechoty co pozwalałoby na ich lepsze wykorzystanie w warunkach walki w gęstej dżungli wysp Pacyfiku i Birmy. Pierwsze podejście do zagadnienia obejmowało skrócone o 5 cali standardowe karabiny No. 1 Mk. III* nazwane po konwersji Rifle, .303 inch No. 1 Intermediate Shortened & Lightened Rifle. Testowe 100 egzemplarzy wyprodukowano w marcu 1944 roku – otrzymały numery seryjne z zakresu od XP1 do XP100. Specjalnie dla nich w zakładach Orange Rifle Factory No. 3 wykonano 100 skróconych bagnetów, które zostały potem wykorzystane jako baza do opracowania bagnetów dla pistoletów maszynowych Owen i standaryzowane jako Bayonet, Sub-Machine Gun (Aust.), No. 1, Mk II.

W grudniu 1944 roku rozpoczęto produkcję dwóch krótkich serii karabinów opracowanych z wykorzystaniem zebranych doświadczeń:

Rifle, No. 6 Mk. I – 98 egzemplarzy (numery seryjne od XP101 doXP198) ze standardowym celownikiem wyskalowanym od 200 do 2000 jardów; ukończone w maju 1945 roku

Rifle, No. 6 Mk. I/I – 96 egzemplarzy (numery seryjne od XP199 doXP294) z innym sposobem mocowania innego typu celownika wyskalowanego od 200 do 800 jardów; ukończone w sierpniu 1945 roku.

Rozważano konwersję do tej postaci 40.000 standardowych karabinów No. 1 Mk. III* ale zakończenie wojny wstrzymało dalsze prace.

 

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
Masa lufy:
Długość całkowita:
Długość lufy:
Zasilanie:
7,7 mm (0,303 cala)
7,7x56R (.303 Enfield)
niezaładowany 3,4 kg
0,74 kg
993 mm
483 mm
magazynek na 10 naboi

 

Amunicja:

Zostanie opisana w dedykowanym dziale.

 

Źródła:

Witold Głębowicz, Roman Matuszewski, Tomasz Nowakowski „Indywidualna broń strzelecka II wojny światowej”, wyd. Magnum-X, 2000

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.