Armata przeciwlotnicza 4 cm Luftvernkanon M/36 (Bofors)

Armata przeciwlotnicza 4 cm Luftvernkanon M/36
Armata przeciwlotnicza 4 cm Luftvernkanon M/36

Historia konstrukcji:
Armata przeciwlotnicza opracowana w szwedzkich zakładach Aktiebolaget Bofors w Bofors.

Norwegia zakupiła licencję na ich produkcję w norweskich zakładach Kongsberg Våpenfabrikk w Kongsberg. Ponieważ czas realizacji dostaw zamówionych 40 dział mocno się wydłużał (ostatecznie produkcję seryjną podjęto dopiero pod niemiecką okupacją), więc w 1939 roku złożono dodatkowe zamówienia u producentów zagranicznych – na 25 dział w węgierskich zakładach MAVAG oraz dalsze 8 w belgijskich zakładach FN. Wybuch Drugiej Wojny Światowej pokrzyżował te plany i gotowych do użycia było zaledwie 8 dział zakupionych u belgijskiego producenta:

– 4 sztuki w ramach Maskinkanonbatteriet w rejonie Narvik-Setermoen

– 2 sztuki broniły baterii artylerii nadbrzeżnej Fortu Rauøy strzegącej wejścia do Oslofiordu

– 2 sztuki rozlokowano w pobliżu baterii Dröbak-Seiersten na wąskim przesmyku wewnątrz Oslofiordu, naprzeciwko twierdzy Oscarborg.

Ponadto strategicznie ważne zakłady Norsk Hydro zakupiły u szwedzkiego producenta kolejne 10 dział. 4 z nich wypożyczono armii do treningu obsług, natomiast pozostałe przeznaczono do osłony poszczególnych zakładów Norsk Hydro: 4 z nich były rozlokowane w Rjukan, a kolejne 2 w Herøya.

Po zajęciu fabryki przez wojska niemieckie sfinalizowano uruchomienie produkcji seryjnej dział i wytwarzano je na potrzeby III Rzeszy.

Oznaczenie na armacie 4 cm Flak 28 produkcji zakładów Kongsberg Våpenfabrikk
Oznaczenie na armacie 4 cm Flak 28 produkcji zakładów Kongsberg Våpenfabrikk

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
 
Masa lufy:
Długość lufy:
 
Odrzut lufy:
Kąt ostrzału w elewacji:
Kąt ostrzału w azymucie:
Zasilanie:
Szybkostrzelność:
40 mm
40x311R
na stanowisku 1.730 kg,
w transporcie 2.400 kg
z zamkiem 220 kg
z zamkiem 2.250 mm
(w tym cześć gwintowana 1.932,5 mm)
średni 200 mm
od -10° do +90°
360°
łódka na 4 naboje
120 strz./min

Opis konstrukcji:
Automatyczna armata przeciwlotnicza. Monoblokowa lufa stalowa gwintowana o 16 zwojach, zaopatrzona w stożkowy tłumik płomienia. Zastosowano zamek klinowy o ruchu pionowym. Zasilanie z łódek nabojowych mieszczących 4 naboje umieszczanych w prowadnicach nad komorą zamkową (prowadnica mieściła równocześnie 2 łódki, opróżnione łódki wypadały dołem, puste łuski także były odprowadzane do dołu). Opornik hydrauliczny umieszczony pod lufą, a sprężyna powrotna owinięta wokół lufy. Celownik przeziernikowy i mechanizmy naprowadzania umieszczone po obu stronach lufy dla obu celowniczych (kierunku i podniesienia). Spust umieszczony w pedale celowniczego podniesieniowego.

Działo było umieszczone na czterokołowym podwoziu, z kołami unoszonymi na pozycji bojowej dla uzyskania stabilnej podstawy. Z obu stron łoża dolnego znajdowały się wysięgniki zaopatrzone w śrubowe podpory pozwalające wypoziomować podstawę na stanowisku. Koła z ogumieniem pneumatycznym i zawieszenie działa były dostosowane do trakcji motorowej.

Obsługa działa liczyła 5 żołnierzy.

Amunicja:
Stosowano amunicje scaloną. Na stanowisko dostarczana w czteronabojowych łódkach.

Przeciwlotnicza z samolikwidatorem

Masa naboju:
Masa pocisku:
Prędkość wylotowa:
Donośność pozioma:
Donośność pionowa:
 
2,1 kg
0,955 kg
900 m/s
6.790 m
4.300 m

Pocisk typu HE z czułym głowicowym zapalnikiem uderzeniowym. Umieszczony w części dennej smugacz po wypaleniu działał jako samolikwidator pocisku.

W służbie niemieckiej przejęte egzemplarze broni otrzymały oznaczenie 4 cm Flak 28.

Źródła:

Chris Chant „Artillery”, wyd. Amber Books, 2005 r.

Marcin Bryja „Artyleria niemiecka 1933-1945”, wyd. Militaria, 1996 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.