Pistolet maszynowy 1939 M. 9 mm-es géppisztoly

Kaliber: 9 mm
Amunicja: 9×25 Mauser
Masa broni: bez magazynka 4,15 kg,
załadowany 4,84 kg
Długość całkowita: 1047 mm
Długość lufy: 499 mm
Długość linii celowniczej: 525 mm
Zasilanie: magazynek na 40 naboi
Szybkostrzelność: teoretyczna 650-700 strz./min

Historia konstrukcji:

Pistolet maszynowy 39 M. opracowany w 1937 roku w węgierskich zakładach Danuvia Fegyver és Lőszergyár Rt. w Budapeszcie. Zespołem konstruktorów kierował Pál de Király. Nowa broń została przyjęta na uzbrojenie 8 grudnia 1939 roku. Do 1943 roku wyprodukowano ok. 8-11 tysięcy egzemplarzy.

W 1940 roku zamówiono także 276 egzemplarzy wersji 39/A M. ze składaną kolbą, na potrzeby nowo organizowanych węgierskich jednostek powietrzno-desantowych.

Długa lufa i spora masa broni pozwalały na prowadzenie szybkiego i celnego ognia na dystansie większym niż typowe pistolety maszynowe. Wadą broni była jednak nietypowa amunicja używana tylko w tym modelu i produkowana w niewielkich ilościach.

 

Opis konstrukcji:

Automatyka broni wykorzystywała energię odrzutu zamka półswobodnego (rozwiązanie zamka opatentowano w USA pod numerem 2,348,790 – zgłoszenie z 13 listopada 1939 roku zaaprobowano dopiero 16 maja 1944 roku).

Pistolet maszynowy strzelał ogniem pojedynczym i ciągłym – zmiana trybu odbywała się za pomocą trzypołożeniowego, obrotowego pierścienia, znajdującego się w tylnej części komory zamkowej. Pełnił on także funkcję bezpiecznika blokując półswobodny zamek o masie 500 g. Mechanizm zamkowy składał się z tłoka zaporowego, w którym była osadzona ruchoma iglica, a w tylnej części trzonu była umocowana na osi dwuramienna dźwignia, spełniająca rolę opóźniacza otwarcia zamka. Z tłokiem współpracował osobny trzon zamkowy, sterujący pracą iglicy oraz dźwigni opóźniającej. Lufa o 6 bruzdach prawoskrętnych była wkręcona w komorę zamkową. Na lufie można było zamontować standardowy bagnet typu 35 M. Celownik krzywiznowo-ramieniowy, szczerbinkowy znajdował się na wysokości gniazda magazynka i był wyskalowany w zakresie 50-600 m, współpracował z trapezową muszką znajdująca się blisko wylotowej części lufy.

Dwurzędowy magazynek o dużej pojemności był składany do przodu pod lufę. Po złożeniu gniazdo było zasłaniane pokrywą zabezpieczająca wnętrze broni przed zanieczyszczeniami (rozwiązanie to opatentowano w USA pod numerem 2,325,484 – zgłoszenie z 13 listopada 1939 roku zaaprobowano dopiero 27 lipca 1943 roku).

 

Amunicja:

 

Zwykła 1939 M. 9 mm

Długość naboju: 35 mm
Masa pocisku: 8,15 g
Prędkość wylotowa: 450 m/s

 

Źródła:

Dénes Bernard, Charles Kliment „Maďarská armáda 1919-1945”, wyd. Ares, 2007

Witold Głębowicz, Roman Matuszewski, Tomasz Nowakowski „Indywidualna broń strzelecka II Wojny Światowej”, wyd. Bellona, 2010

 

Internet:

http://militiahungarorum.extra.hu/

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.