Radar Radiotelemetro E.C. 3 ter „Gufo”

Historia konstrukcji:

Pierwsze włoskie radary zostały opracowane przez profesorów Ugo Tiberio i Nello Carrara. Pierwszy z nich pracował nad tym zagadnieniem od 1931 roku pod nazwą „Radio-Detector-Telemetro” (RDT) a następnie „Radiotelemetri” (RaRi) kontynuujac badania Marconiego. W swoich pracach zastosował metodę modulacji częstotliwości i impulsowy proces pracy, podobnie do konstrukcji opracowanych w tym samym czasie w Niemczech, Wielkiej Brytanii i USA. Nello Carrara zajmował się głównie aspektami technicznymi (np. generatorem fal).
Na podstawie szczegółowego raportu nad postępem prac w 1936 roku przystąpiono do budowy pierwszego radaru E.C. 1 (pracował na fali ciągłej), a w 1937 roku jego nowej wersji E.C. 1-bis oraz E.C. 2 (impulsowy). Ich badania były obiecujące, ale nie znalazły uznania wojskowych m.in. ze względu na wysoki koszt i niewielki zasięg wykrywania.
W 1939 roku powstał pierwszy prototyp radaru E.C. 3 na którym to opierały się oba modele włoskich radarów używanych podczas wojny.

Impulsem przyspieszającym wdrożenie do służby radarów był nocny pogrom floty włoskiej koło przylądka Matapan (28-29 marca 1941 roku), którye efektem było niezwłoczne złożenia zamówienia na radary. Zakłady SAFAR (Società Anonima Fabbricazione Apparecchi Radiofonici) w Mediolanie otrzymały zamówienie na wyprodukowanie 50 egzemplarzy radarów „Gufo”.

Zastosowanie:

Prototypowy egzemplarz zamontowano w 1941 roku na okręcie Carini. Do kapitulacji Włoch we wrześniu 1943 roku poza prototypem dostarczono tylko 12 egzemplarzy seryjnych tych radarów, które zostały zamontowane na pokładzie następujących okrętów: Littorio, Vittorio Veneto, Roma, Carabiniere, Pancaldo, Fuciliere, Urania, Scipione, Eugenio di Savoia, Montecuccoli, Velite, Dardo.

Dane techniczne:

Częstotliwość pracy:
Długość fal radiowych:
Moc impulsu:
Czas trwania impulsu:
Zasięg:
400 – 750 MHz
75 – 40 cm
1 kW
4 μs
cele morskie ok. 12 km

Opis konstrukcji:

Radar impulsowy pracujący na falach decymetrowych. W nadajniku wykorzystano triody typu 1628, natomiast w odbiorniku zastosowano lampy typu Acorn RCA 955. Lampy od 1935 roku produkowały zakłady FIVRE (Fabbrica Italiana Valvole Radio Elettriche) – ich budowa została zainicjowana przez Reggia Marina.

Zastosowano oddzielne anteny, nadawczą i odbiorczą, które zostały umieszczone jedna nad drugą.

Źródła:

Piero Baroni „La guerra dei radar. Il suicidio dell’Italia 1935/1943’, wyd. Greco&Greco, 2007

Raymond C. Watson Jr. „Radar origins worldwide. History of Its Evolution In 13 Nations Through World War II”, wyd. Trafford Publishing, 2009

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.