Samolot łącznikowo-obserwacyjny Bücker Bü 134

Historia konstrukcji:
Samolot łącznikowo-obserwacyjny Bü 134 był używany przez siły zbrojne Niemiec.

Został opracowany w niemieckich zakładach Bücker Flugzeugbau G.m.b.H. w Rangsdorf koło Berlina. Na czele zespołu projektowego stał Anders J. Anderson (konstruktor szwedzkiego pochodzenia). W jego układzie aerodynamicznym wzorowano się na samolotach amerykańskich.

Prototyp z cywilną rejestracją D-EQPA został oblatany w 1936 roku, za jego sterami siedział Arthur Benitz.

Po przeprowadzeniu prób w locie model ten nie był dalej rozwijany. Jedyny prototyp uległ zniszczeniu 21 kwietnia 1939 roku podczas pożaru hangaru.

Dane techniczne:

Załoga:
Masa własna:
Masa startowa:
Rozpiętość:
Długość:
Wysokość:
Powierzchnia nośna:
Jednostka napędowa:
 
 
Prędkość maksymalna:
Prędkość wznoszenia:
Pułap:
Zasięg:
Uzbrojenie:
2 osoby
375 kg
665 kg
9,95 m
7,05 m
2,34 m
12,40 m2
1 silnik 4-cyl. w układzie rzędowym,
chłodzony powietrzem,
typu Hirth HM 504 A-2 o mocy 105 KM
180 km/h na wysokości 0 m
3,25 m/s
4.000 m
600 km
brak

Opis konstrukcji:
Jednosilnikowy górnopłat z zakrytą kabiną mieszczącą członków załogi siedzących obok siebie. Kadłub stanowi metalowa kratownica wykonana ze spawanych rur stalowych, kryta w przedniej górnej części blacha duralową, a na reszcie powierzchni płótnem. Skrzydła drewniane z duralowymi żebrami, kryte płótnem.

Zastosowano stałe podwozie w układzie klasycznym z kółkiem ogonowym. Koła główne rozmiaru 420×150 mm (rozstaw kół 1,62 m)

Silnik napędza dwułopatowe śmigło drewniane o stałym skoku.

Źródła:

Heinz J. Nowarra „Die Deutsche Luftrüstung 1933-1945”, wyd. Bernard & Graefe Verlag, 1977 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.