Samochód pancerny Pantserwagen M.39

Historia konstrukcji:
Samochód pancerny M.39 był używany przez siły zbrojne Holandii.

Został opracowany w holenderskich zakładach DAF (Van Doorne’s Aanhangwagenfabriek) w Eindhoven. Oznaczenie producenta DAF P.T. 3 Pantrado. Koszt jednego pancernego kadłuba wynosił 44.133 guldeny.

Szwedzkie wieże z uzbrojeniem dostarczone we wrześniu 1939 roku. 8 z nich zamontowane na kadłubach do wybuchu wojny, z czego dwie bez uzbrojenia.

Prototyp nowego samochodu pancernego był testowany pomiędzy lipcem a wrześniem 1938 roku. Porównanie z modelem M.36 wypadło bardzo dobrze na korzyść nowej konstrukcji. Dla dalszych serii pojazdów planowano zastosowanie napędu w układzie 6×6 (własne rozwiązanie firmy DAF).

Zastosowanie:

Nowo produkowane pojazdy były kierowane do zbiorczego dywizjonu (Depot Eskadron Pantserwagens) w Hadze, gdzie załogi odbywały przeszkolenie. Do wybuchu wojny gotowość operacyjną osiągnęło tylko 7 pojazdów.

Dane techniczne:

Załoga:
Masa:
Wymiary:
Układ napędowy:
Jednostka napędowa:
 
 
Skrzynia przekładniowa:
Prędkość maksymalna:
Zbiornik paliwa:
Zasięg:
Uzbrojenie:
Opancerzenie:
5 osób
5800 kg
4750 x 2080 x 2160 mm, prześwit 430 mm
6×4
silnik 8-cyl, w układzie widlastym, chłodzony cieczą,
zapłon iskrowy, pojemność 3924 cm3,
typu Ford 239 o mocy 95 KM przy 3600 obr./min
4 biegi, z rewersem i terenowym reduktorem
na drodze 75 km/h do przodu, 50 km/h do tyłu
100 litrów
na drodze 300 km
1 armata Bofors kal. 37 mm, 3 km M.20 kal. 6,5 mm
od 7 do 9 mm

Opis konstrukcji:
Silnik był umieszczony w środku pojazdu (za wieżą, po prawej stronie) i za pośrednictwem przekładni napędzał koła obu tylnych osi. Zawieszenie kół zostało opracowane przez inżynierów van der Trappen oraz Hubert van Doorne (ciężarówki system Trado, samochód pancerny Pantrado).

trado_1

Chłodnica cieczy chłodzącej silnik znajdowała się na tylnej ścianie kadłuba osłonięta pancerną żaluzją. Po prawej stronie kadłuba na wysokości silnika znajdowała się żaluzja umożliwiająca wentylację i zasysanie powietrza. Hamulce hydrauliczne. Ogumienie pneumatyczne z terenowym bieżnikiem.

Główne uzbrojenie zamontowano w wieży wraz z karabinem maszynowym, natomiast dodatkowe dwa karabiny maszynowe znajdowały się w przednim i tylnym, kadłubowym stanowisku strzeleckim ulokowanym obok kierowcy. Zamontowana w wieży 37 mm armata Bofors mogła się poruszać w pionie w zakresie od -9,5° do +23°.

Przejęte egzemplarze w służbie niemieckiej otrzymały oznaczenie Panzerspähwagen DAF 201 (h).

Źródła:

Mariusz Skotnicki „Niemieckie samochody pancerne 1905-1945”, wyd. Pegaz-Bis

Internet:

http://www.waroverholland.nl/

http://www.landsverk-m38.nl/

http://www2.landskrona.se/kultur/landsverk/militart/pansarstart.html

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.