Ciężki karabin maszynowy 7,62-мм станковый пулемёт системы Дегтярёва образца 1939 года (ДС)

Historia konstrukcji:
Ciężki karabin maszynowy DS opracował w 1930 roku rosyjski konstruktor Wasilij Alieksiejewicz Diegtiariow. Udoskonalany w kolejnych wariantach – wprowadzono tylce w miejsce chwytu pistoletowego. Został przyjęty na uzbrojenie sił zbrojnych 22 września 1939 roku. Wysoka usterkowość stwierdzona w jednostkach spowodowała zaprzestanie produkcji po niemieckim ataku w 1941 roku (do tego czasu powstało ok. 10 tysięcy egzemplarzy) na korzyść wznowienia produkcji ckm Maxim wz. 1910. Próby dopracowania konstrukcji nie przyniosły rezultatu i ostatecznie nowym modelem ckm został konkurencyjny model opracowany przez Goriunowa, który stał się później ckm SG.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
 
Długość całkowita:
Długość lufy:
Długość linii celowniczej:
Zasilanie:
Szybkostrzelność:
7,62 mm
7,62x54R
własna 14,3 kg,
podstawa 11 kg
1.170 mm
723 mm
820 mm
taśma na 250 naboi
teoretyczna 1.000 strz./min
 

Ciężki karabin maszynowy DS
Ciężki karabin maszynowy DS

Opis konstrukcji:
Automatyka broni wykorzystywała energię gazów wylotowych odprowadzanych przez otwór w bocznej ściance lufy. Ryglowanie zamka odbywało się za pomocą dwóch symetrycznych rygli oporowych odchylających się w płaszczyźnie poziomej. Mechanizm uderzeniowy typu bijnikowego. Lufa gęsto żebrowana poprzecznie dla polepszenia chłodzenia. Zasilanie z taśmy nabojowej doprowadzanej z prawej strony komory zamkowej.

Amunicja:

Naboje pakowano w zbiorcze drewniane skrzynki mieszczące 880 sztuk. Masa metalowej skrzynki z taśmą amunicyjną wynosila 10,2 kg, a masa taśmy z 250 nabojami 9,4 kg.

Zwykła 7,62-мм винтовочный патрон с пулей Л образца 1930 года

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
75-91-77,16 mm
28,2-28,6 mm
20,95-23,2 g
9,5-9,7 g
3,25 g
860-875 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy z ołowianym rdzeniem.

Zwykła dalekonośna 7,62-мм винтовочный патрон с пулей Д образца 1930 года

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
75-91-77,16 mm
33,0-33,4 mm
22,95-25,2 g
11,7-11,9 g
3,1 g
795-810 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy z ołowianym rdzeniem. W celach łatwej identyfikacji czubek pocisku był pomalowany na żółto.

Przeciwpancerna 7,62-мм винтовочный патрон с бронебойной пулей образца 1930 года (Б-30)

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
75-91-77,16 mm
36,1-36,5 mm
21,45-23,7 g
10,8-11,0 g
3,05 g
815-830 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy ze stalowym rdzeniem. W celach łatwej identyfikacji czubek pocisku był pomalowany na czarno.

Przebijalność płyty pionowej wynosiła 7 mm z odległości 400 metrów.

Przeciwpancerno-zapalająca 7,62-мм винтовочный патрон с бронебойно-зажигательной пулей образца 1932 года (Б-32)

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
75-91-77,16 mm
37,1 mm
21-23,25 g
9,65-10,25 g
3,1 g
860-875 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy ze stalowym rdzeniem i umieszczoną w przedniej części (pod płaszczem) masą zapalającą. W celach łatwej identyfikacji czubek pocisku był pomalowany na czarno z umieszczonym pod spodem czerwonym paskiem.

Przeciwpancerno-zapalająca 7,62-мм винтовочный патрон с бронебойно-зажигательной пулей образца 1940 года (БС-40)

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
75-91-77,16 mm
31 mm
? g
12,5 g
? g
800 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy z rdzeniem wykonanym z węglika wolframu i umieszczoną w przedniej części (pod płaszczem) masą zapalającą. W celach łatwej identyfikacji czubek pocisku był pomalowany na czarno.

Ślepa 7,62-мм винтовочные холостые

Długość naboju:
Masa naboju:
Masa ładunku miotającego:
53,72 mm
11 g
1,6 g

Amunicja szkolna.

W służbie niemieckiej przejęte egzemplarze broni otrzymały oznaczenie 7,62 mm schweres Maschinengewehr 216 (r).

Źródła:

Instrukcja „Справочник по патронам стрелкового оружия Советской Армии”,  1965 r.

Instrukcja „Краткий справочник по патронам стрелкового оружия Красной Армии калибра 7,62, 12,7 и 14,5 мм”,  1946 r.

Д. Н. Болотин „Советское стрелковое оружие”, 1990 r.

Praca zbiorowa „Оружие победы. Коллекция стрелково вооружения системы В. А. Дегтярева”, 1987 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.