Najcięższy karabin maszynowy 12,7-мм крупнокалиберный пулемет Дегтярёва-Шпагина образца 1938 года (ДШК)

Historia konstrukcji:
Najcięższy karabin maszynowy DSzK wz. 1938 opracował rosyjski konstruktor Wasilij Alieksiejewicz Diegtiariow. Model bazowy został udoskonalony w 1938 roku przez Georgija Siemionowicza Szpagina (bębnowy donośnik taśmy amunicyjnej) oraz L.N. Kolesnikowa (dwukołowa laweta rozkładana do prowadzenia ognia plot). Konstrukcja broni była rozwinięciem rozwiązań zastosowanych w rkm DP opracowanym przez tego samego konstruktora. Został przyjęty na uzbrojenie w 1938 roku (indeks ГРАУ: 56-П-542).

Broń tego typu stanowiła uzbrojenie kompani przeciwlotniczych, uzbrojonych etatowo w 16 wkm. Montowano je także na wieży czołgów typu IS-2, na dachu nadbudowy pancernej dział samobieżnych typu ISU-122 oraz dział samobieżnych ISU-152 jako przeciwlotniczy.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa broni:
Masa zestawu:
Długość broni:
Długość zestawu:
Długość lufy:
Długość linii celowniczej:
Zasilanie:
Szybkostrzelność:
12,7 mm
12,7×107
34 kg
157 kg
1.626 mm
2.328 mm
1.069 mm
1.110 mm
taśma na 50 naboi
teoretyczna 550-600 strz./min,
praktyczna 80 strz./min

Najcięższy karabin maszynowy DSzK wz. 1938
Najcięższy karabin maszynowy DSzK wz. 1938

Opis konstrukcji:
Automatyka broni wykorzystywała energię gazów wylotowych odprowadzanych przez otwór w bocznej ściance lufy. Ryglowanie zamka odbywało się za pomocą dwóch symetrycznych rygli oporowych odchylających się w płaszczyźnie poziomej. Mechanizm uderzeniowy typu bijnikowego. Lufa zaopatrzona w 8 prawoskrętnych bruzd, z poprzecznie użebrowaną powierzchnią zewnętrzną dla poprawienia chłodzenia. Połączona z komorą zamkową gwintem co umożliwiało łatwą wymianę. Zastosowano zasilanie z taśmy amunicyjnej z mechanizmem bębnowym donośnika pomysłu Szpagina. Karabin był umieszczony na ciężkiej dwukołowej podstawie opracowanej przez Kolesnikowa. Celownik ramkowy wyskalowany do 3400 m, z muszką słupkową. Do prowadzenia ognia plot używano celowniki kołowe wz. 1938 (wyskalowany do 2400 m) i wz. 1941 (wyskalowany do 1800 m) – ze stałymi pierścieniami współśrodkowymi oraz listwami nastawczymi, dla uwzględnienia poprawek oraz przeziernikiem w postaci małego otworka w słupkowym ramieniu. W 1943 roku wprowadzono przeciwlotniczy celownik rakursowy wz. 1943 z obrotową muszką wyprzedzeń powiązaną kinematycznie z przeziernikiem kierunkowym.

Najcięższy karabin maszynowy DSzK wz. 1938 - celownik plot
Najcięższy karabin maszynowy DSzK wz. 1938 – celownik plot

Amunicja:

Naboje pakowano w zbiorcze drewniane skrzynki mieszczące 170 sztuk. Załadowana taśma na 50 naboi miała masę 9 kg, natomiast pusta 1,3 kg.

Przeciwpancerna 12,7-мм патрон с бронебойной пулей образца 1930 года (Б-30)

Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
135 g
52 g
18 g
840 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy ze stalowym rdzeniem.

Przeciwpancerna 12,7-мм с бронебойно-зажигательной пулей образца 1932 года (Б-32)

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
145,5-147 mm
63-64 mm
125-137 g
47,2-49,5 g
16 g
810 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy ze stalowym rdzeniem i umieszczoną w przedniej części (pod płaszczem) masą zapalającą.

Przeciwpancerno-zapalająca ze smugaczem 12,7-мм с бронебойно-зажига-тельно-трассирующей пулей (БЗТ)

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
145,5-147 mm
63,6-64,6 mm
123-135 g
44,3-45,6 g
16 g
810 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy ze stalowym rdzeniem i umieszczoną w przedniej części (pod płaszczem) masą zapalającą. W części dennej znajdował się smugacz.

W służbie niemieckiej przejęte egzemplarze broni otrzymały oznaczenie 12,7 mm schweres Maschinengewehr 268 (r).

Źródła:

Instrukcja „Справочник по патронам стрелкового оружия Советской Армии”,  1965 r.

Instrukcja „Краткий справочник по патронам стрелкового оружия Красной Армии калибра 7,62, 12,7 и 14,5 мм”,  1946 r.

Д. Н. Болотин „Советское стрелковое оружие”, 1990 r.

Praca zbiorowa „Оружие победы. Коллекция стрелково вооружения системы В. А. Дегтярева”, 1987 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.