Czołgowy karabin samopowtarzalny Einbauwaffe 141 (Gerät 318)

Historia konstrukcji:
Czołgowy karabin samopowtarzalny E.W. 141 był używany przez siły zbrojne Niemiec.

Został opracowany w niemieckich zakładach Mauser Werke A.G. w Oberndorfie.

W latach 1940-42 wyprodukowano 40-60 egzemplarzy. Jeden z nich przerobiono na wersję eksperymentalną zaopatrzoną w  stożkową lufę o kalibrze zmniejszającym się od 14mm do 9 mm, dostosowaną do amunicji Patrone 419.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
Długość broni:
Długość lufy:
Szybkostrzelność:
7,9 mm
7,9×94
30,4 kg
1.670 mm
1.085 mm
teoretyczna 100 strz./min

Opis konstrukcji:
Automatyka broni wykorzystuje energię krótkiego odrzutu lufy. Monolityczną lufę umieszczono w pancernym płaszczu zaopatrzonym w otwory chłodzące w górnej i dolnej części. Zasilanie broni za pomocą taśmy nabojowej, załadowanej amunicją analogiczną do wykorzystywanej w karabinie przeciwpancernym Pz.B. 38 oraz w karabinie przeciwpancernym Pz.B. 39.

Jarzmo broni i celownik w zależności od wersji pojazdu:

czołg Pz.Kpfw. I Ausf. C – kąt podniesienia lufy w przedziale od -12° do +20°, celownik T.Z.F. 10,

czołg Pz.Kpfw. II Ausf. G – kąt podniesienia lufy w przedziale od -9,5° do +20°, celownik T.Z.F. 10.

pojazd rozpoznawczy Pz.Spw. RK-9 – kąt podniesienia lufy w przedziale od -12° do +20°, celownik T.Z.F. 10.

Amunicja:
Wykorzystywano naboje zaopatrzone w łuski stalowe o masie 55 g, długości 94,5 mm i średnicy dna 21 mm.

Przeciwpancerna Patrone 318 Spitzgeschoss mit Kern geharted Reizstoff Leuchtspur

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa rdzenia:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
118,1 mm
32,9 mm
84 g
14,53 g
8,65 g
15 g Nz.R.P. (2,8*2,6/05)
1.150 m/s

Pocisk 318 S.m.K.H.Rs. L`spur pełnopłaszczowy z rdzeniem z węglika wolframu, w którego dennej części umieszczono kapsułkę gazu łzawiącego (sprasowana kapsułka masy pirotechnicznej zawierająca chloropikrynę) oraz smugacz.

Z odległości 300 m pocisk przebijał płytę pancerną o grubości 25 mm odchyloną o 30 stopni od pionu.

Źródła:

Instrukcja D 460/3 „Ringbuch der Infanteriemunition”, 1941 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.