Radiostacja Wireless Set, No. 19, Mark II (Aust.)

Historia konstrukcji:

Radiostacja pokładowa opracowana w 1937 roku w brytyjskich zakładach Pye Ltd w Cambridge na potrzeby jednostek broni pancernej. Udoskonalony model W/S No. 19 Mk II opracowano w 1941 roku, a w obliczu potrzeb toczącej się wojny ich produkcja licencyjna została podjęta w Kanadzie.

W trakcie wojny poza importem gotowych radiostacji z Kanady podjęto ich lokalną produkcję w australijskich zakładach Amalgamated Wireless (Australasia) Pty. Ltd. (w skrócie AWA) w Sydney (New South Wales).  Pierwsza seria opuściła zakłady w lutym 1943 roku, a następna w maju 1944 roku.

Opis konstrukcji:

Radiostacja pracowała na dwóch zakresach oznaczonych literami A i B.

W zakresie A radiostacja pracowała w paśmie HF na częstotliwości 2-8 MHz. Z użyciem anteny prętowej o długości 8 stóp można było nawiązać łączność podczas ruchu pojazdu  na dystansie do 10 mil

W zakresie B radiostacja pracowała w paśmie VHF na częstotliwości 230-240 MHz, zapewniając łączność podczas ruchu pojazdu  na dystansie ok. 1000 jardów z użyciem jako anteny dipola o długości 25 cali.

Do pracy wykorzystywano akumulator lub prądnicę prądu stałego o napięciu 12 V, a poprzez przetwornice uzyskiwano wyższe napięcie potrzebne dla pracy komponentów radiostacji – 275 V / 120 mA dla odbiornika oraz 500 V / 50 mA dla nadajnika. W wozach bojowych radiostacja pełniła także funkcję interkomu do łączności wewnętrznej załogi.

Dane gabarytowe modułów:

Radiostacja – wymiary17,5×8,5×12,5 cali, masa 40 funtów,

Moduł zasilania – wymiary 176×8,5×12,5 cali, masa 25 funtów,

Variometr – cylinder w wymiarach 10×5 cali, masa 5 funtów.

Źródło:

Instrukcja „Signal training. Volume III,Australian pamphlet no. 15. Wireless sets no. 19 mk. II (Aust.)”, 1943

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.