Karabin przeciwpancerny 14,5-мм противотанковое ружьё образца 1941 года системы Симонова (ПТРС)

Samopowtarzalny karabin przeciwpancerny PTRS
Samopowtarzalny karabin przeciwpancerny PTRS

Opis konstrukcji:
Samopowtarzalny karabin przeciwpancerny PTRS był używany przez siły zbrojne ZSRR.

Opracował go w 1941 roku rosyjski konstruktor Siergiej Gawriłowicz Simonow. Karabin ten powstał w odpowiedzi na pilne zapotrzebowanie na broń przeciwpancerną piechoty zdolną powstrzymać niemieckie czołgi dokonujące na froncie pogromu oddziałów radzieckich. Przyjęty na uzbrojenie 29 sierpnia 1941 roku (indeks ГРАУ: 56-В-562). Do końca roku dostarczono zaledwie 77 egzemplarzy, natomiast rok później powstało 63.308 egzemplarzy. Po wprowadzeniu do służby nowych niemieckich modeli czołgów skalę produkcji znacznie zmniejszono.  Łącznie wyprodukowano 190.615 egzemplarzy.

Zasilanie broni z ładownika na 5 naboi podnosiło szybkostrzelność praktyczną, co było niezwykle istotne przy zwalczaniu pojazdów przeciwnika z bliskiej odległości.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa broni:
 
Długość broni:
Długość lufy:
 
Zasilanie:
Szybkostrzelność:
14,5 mm
14,5×114
własna 20,93 kg,
załadowany 22 kg
2108 mm
1350 mm
(w tym część gwintowana 1219 mm)
ładownik na 5 naboi
praktyczna 15 strz./min

Samopowtarzalny karabin przeciwpancerny PTRS
Samopowtarzalny karabin przeciwpancerny PTRS

Opis konstrukcji:
Automatyka broni wykorzystywała energię gazów wylotowych odprowadzanych przez boczny otwór w lufie. Zamek suwliwy ryglowany poprzez przekoszenie w płaszczyźnie pionowej, wymuszane przez suwadło. Lufa zaopatrzona w hamulec wylotowy, a oporowe części kolb w poduszkę amortyzującą.

Amunicja:

Naboje pakowano w zbiorcze drewniane skrzynki mieszczące 170 sztuk.

Przeciwpancerna 14,5-мм с бронебойно-зажигательной пулей образца 1932 года (Б-32)

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
154,5-156 mm
65,5-66,7 mm
195-205 g
62,6-64,65 g
30 g
965 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy B-32 ze stalowym rdzeniem i umieszczoną w przedniej części (pod płaszczem) masą zapalającą.

Przebijalność pancerza (płyta ustawiona pionowo):

odległość grubość
100 m
300 m
500 m
40 mm
35 mm
30 mm

Przeciwpancerna 14,5-мм с бронебойно-зажигательной пулей образца 1941 года (БС-41)

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
154,5-156 mm
49-51 mm
195-205 g
62,5-64,5 g
30 g
970 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy BS-41 z rdzeniem z węglika wolframu i umieszczoną w przedniej części (pod płaszczem) masą zapalającą.

Przebijalność pionowego pancerza wynosiła 30 mm z odległości 500 m.

Przeciwpancerno-zapalająca ze smugaczem 14,5-мм с бронебойно-зажига-тельно-трассирующей пулей (БЗТ)

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
154,5-156 mm
68,7 mm
195-205 g
59,4 g
30 g
995 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy BZT ze stalowym rdzeniem i umieszczoną w przedniej części (pod płaszczem) masą zapalającą. W części dennej znajdował się smugacz.

Zapalająco-odłamkowa 14,5-мм с зажигательной пулей мгновенного действия (МДЗ)

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa materiału wybuchowego:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
154,5-156 mm
70,6 mm
195-205 g
60 g
2,5 g
30 g
1000 m/s

Pocisk MDZ został wprowadzony do uzbrojenia w 1944 roku (jednocześnie z nowo opracowanym nkm PKP). Obsługi kbppanc otrzymywały taką amunicję ponieważ według instrukcji kbppanc mogły być używane jako broń przeciwlotnicza (ogień prowadził miał pluton lub kompania kbppanc). Jednakże używano ich zwykle do zwalczania miękkich celów takich jak stanowiska km, czy pojazdy lekko, lub nieopancerzone.

Ślepa 14,5-мм холостые

Długość naboju:
Masa naboju:
Masa ładunku miotającego:
118 mm
126 g
18 g

Amunicja szkolna.

W niemieckim katalogu zagranicznego uzbrojenia otrzymał oznaczenie 14,5 mm Selbstlade-Panzerabwehrbüchse 784 (r).

Źródła:

Instrukcja „Справочник по патронам стрелкового оружия Советской Армии”,  1965 r.

Instrukcja „Краткий справочник по патронам стрелкового оружия Красной Армии калибра 7,62, 12,7 и 14,5 мм”,  1946 r.

Д. Н. Болотин „Советское стрелковое оружие”, 1990 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.