Karabin przeciwpancerny Panzerabwehrbüchse 39

Historia konstrukcji:
Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39 był używany przez siły zbrojne Niemiec.

Został opracowany w niemieckich zakładach Waffenfabrik Gustloff A.G. w Suhl. Prace nad nowym modelem zainicjowano w 1939 roku, a produkcję seryjną uruchomiono w marcu następnego roku.

W katalogu wzorów uzbrojenia otrzymał oznaczenie Gerät 1-6025.

Do końca 1940 roku wyprodukowano 9.645 egzemplarzy, natomiast do listopada 1941 roku dalsze 29.587 egzemplarzy. Łącznie wyprodukowano 39.232 egzemplarze, z tego 17.410 egzemplarzy powstało w zakładach Steyr. W sieci koperacyjnej znajdowały się także zakłady Havelwerk GmbH w Brandenburg.

Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39
Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39

W momencie agresji Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 roku na stanie znajdowało się 25.298 egzemplarzy tej broni. Ponieważ dynamiczny rozwój broni pancernej i związany z nim wzrost grubości opancerzenia spowodowały zredukowanie efektywności karabinów przeciwpancernych w warunkach bojowych, i w konsekwencji zastąpienie ich w służbie granatnikami oraz wyrzutniami rakiet z pociskami wykorzystującymi skuteczniejsze głowice kumulacyjne. W tej sytuacji wiele egzemplarzy karabinów przerobiono w tej sytuacji na miotacze granatów Gr.B. 39, które z wykorzystaniem nasadkowych granatów kumulacyjnych wciąż stanowiły przydatne uzbrojenie oddziałów piechoty.

Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39
Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
Długość całkowita:
 
Długość lufy:
7,9 mm
7,9×94
12,6 kg
kolba rozłożona 1.620 mm,
kolba złożona 1.280 mm
1.085 mm

Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39
Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39

Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39
Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39

Opis konstrukcji:
Względem budowy karabinu przeciwpancernego Pz.B. 38 znacznie zmodyfikowano konstrukcję broni. Lufa jest teraz nieruchoma i zaopatrzona w hamulec wylotowy, a zamek klinowy jest operowany z użyciem wahliwego chwytu pistoletowego odchylanego do dołu na zawiasie, co powodowało opuszczenie zamka, napięcie iglicy i samoczynną ekstrakcje pustej łuski. Po ręcznym załadowaniu do komory nowego naboju ruch powrotny chwytu zamykał zamek i broń była gotowa do oddania kolejnego strzału. Bezpiecznik skrzydełkowy jest umieszczony na górze przed mocowaniem kolby. Pokrywka przeciwkurzowa zabezpieczająca od góry zamek jest odchylana na zawiasie w prawo.

Celownik ze stałą nastawą na odległość 400 metrów współpracuje z muszką umieszczoną na wylocie lufy. Metalowa kolba zakończona podporą z poduszką, gdy nie jest potrzebna może być składana pod łoże co znacznie redukuje długość całej broni i ułatwia jej transport. Zastosowano długie drewniane łoże, w którego przedniej części znajdował się dwójnóg analogiczny do stosowanego w karabinie maszynowym MG 34, natomiast w górnej części rączka transportowa.

Po bokach komory zamkowej mocowano dwa zasobniki Patronenbehälter 38/39 mieszczące po 10 naboi (po 5 naboi w 2 rzędach – same zasobniki to każdy 0,25 kg pusty oraz załadowany 10 naboi o masie 1,11 kg) co miało przyspieszyć proces przeładowania broni po strzale.

Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39
Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39

Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39
Karabin przeciwpancerny Pz.B. 39

Amunicja:
Wykorzystywano naboje zaopatrzone w łuski stalowe o masie 55 g, długości 94,5 mm i średnicy dna 21 mm. Spłonka typu Zdh 88.

Do celów transportowych naboje pakowano po 5 w kartonowe pudełka. 10 kartonowych pudełek umieszczano w ocynkowanej metalowej puszcze, a 5 takich pakietów umieszczano w drewnianej skrzynce amunicyjnej mieszczącej łącznie 250 naboi.

Do 1942 roku w zakładach Polte wyprodukowano 9.417.000 naboi wszystkich typów.

Przeciwpancerna Patrone 318 Spitzgeschoss mit Kern geharted Reizstoff Leuchtspur

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa rdzenia:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
118,1 mm
32,9 mm
84 g
14,53 g
8,65 g
15 g prochu Nz.R.P. (2,8*2,6/05)
1.150 m/s

Pocisk S.m.K.H.Rs. L`spur pełnopłaszczowy z rdzeniem z węglika wolframu, w którego dennej części umieszczono kapsułkę rozpylającej gaz łzawiący w postaci sprasowanej masy pirotechnicznej zawierającej chloroacetofenon (CN) w ilości 16 mg oraz smugacz.

Z odległości 300 m pocisk przebija płytę pancerną o grubości 25 mm odchyloną o 30 stopni od pionu.

Szkolna Patrone 318 Übungspatrone

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
118,1 mm
35,15 mm
72,06 g
12,83 g
4 g prochu Nz. R.P. (1,1*2,5/1,4)
755 m/s

Pocisk s.S. pełnopłaszczowy z ołowianym rdzeniem. Dla zwiększenia trwałości lufy zredukowano ładunek miotający.

Ślepa Platzpatrone 318

Używane do celów szkoleniowych ślepe naboje z drewnianym pociskiem Holzgeschoß, (wydrążonym w środku), który rozpadał się po opuszczeniu lufy. W celu łatwej identyfikacji pocisk był polakierowany na kolor niebieski.

Sprawdzian Anschußpatrone 318

Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
15,5 g typu Nz. R.P (2,8*2,6/0,5)
1.210 m/s

Nabój tego typu był używany w fabryce do testowania wytrzymałości lufy na podwyższone ciśnienie.

Atrapa pocisku Exerzierpatrone 318

Nabój tego typu był używany w fabryce i zakładach rusznikarskich jako sprawdzian. Z jego wykorzystaniem weryfikowano zgodność wymiarową komory nabojowej.

Źródła:

Instrukcja D 112/1 „Panzerabwehrbüchse 39. Beschreibung, Handhabungs- und Behandlungsanleitung”, 1940 r.

Instrukcja D 158 „Behandlung der Handwaffen, des Maschinengewehrgeräts, der Panzerabwehrbüchsen sowie Kampfwagenkanonen bis 2,5 cm Kal. einschließlich bei Schnee, Kälte und Tauwetter”, 1941 r.

Instrukcja D 460/3 „Ringbuch der Infanteriemunition”, 1941 r.

Instrukcja H.Dv. 97/1 „Gerätliste”, 1943 r.

Terry Gander, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.