Armata przeciwlotnicza Canon anti-aérien de 40 mm FN Mle 1935

Armata przeciwlotnicza Canon anti-aérien de 40 mm FN Mle 1935
Armata przeciwlotnicza Canon anti-aérien de 40 mm FN Mle 1935

Historia konstrukcji:
Armata przeciwlotnicza opracowana w szwedzkich zakładach Aktiebolaget Bofors w Bofors.

W 1935 roku armata ta została wytypowana jako podstawowe lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze armii belgijskiej. Poza importem gotowych dział (8 zamówionych w sierpniu 1935 roku – dostarczone w 1936), były one także produkowane od 1936 roku na podstawie licencji w belgijskich zakładach Fabrique Nationale d’Armes de Guerre w Herstal.

Produkcja armat przeciwlotniczych Canon anti-aérien de 40 mm FN Mle 1935 w zakładach FN
Produkcja armat przeciwlotniczych Canon anti-aérien de 40 mm FN Mle 1935 w zakładach FN

Eksport:
Norwegia zakupiła u belgijskiego producenta 8 dział (otrzymały lokalne oznaczenie 4 cm Luftvernkanon M/36). Także Francja starała się o zakup 34 dział, ale do wybuchu wojny transakcja ta nie została sfinalizowana z braku wolnych mocy przerobowych w zakładach FN.

Produkcja armat przeciwlotniczych Canon anti-aérien de 40 mm FN Mle 1935 w zakładach FN
Produkcja armat przeciwlotniczych Canon anti-aérien de 40 mm FN Mle 1935 w zakładach FN

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
 
Masa lufy:
Długość lufy:
 
Odrzut:
Kąt ostrzału w elewacji:
Kąt ostrzału w azymucie:
Zasilanie:
Szybkostrzelność:
40 mm
40x311R
na stanowisku 1.730 kg,
w transporcie 2.400 kg
z zamkiem 220 kg
z zamkiem 2.250 mm
(w tym cześć gwintowana 1.932,5 mm)
średni 200 mm
od -10° do +90°
360°
łódka na 4 naboje
120 strz./min

Opis konstrukcji:
Automatyczna armata przeciwlotnicza. Monoblokowa lufa stalowa gwintowana o 16 zwojach, zaopatrzona w stożkowy tłumik płomienia. Zastosowano zamek klinowy o ruchu pionowym. Zasilanie z łódek nabojowych mieszczących 4 naboje umieszczanych w prowadnicach nad komorą zamkową (prowadnica mieściła równocześnie 2 łódki, opróżnione łódki wypadały dołem, puste łuski także były odprowadzane do dołu). Opornik hydrauliczny umieszczony pod lufą, a sprężyna powrotna owinięta wokół lufy. Celownik przeziernikowy i mechanizmy naprowadzania umieszczone po obu stronach lufy dla obu celowniczych (kierunku i podniesienia). Spust umieszczony w pedale celowniczego podniesieniowego.

Działo było umieszczone na czterokołowym podwoziu, z kołami unoszonymi na pozycji bojowej dla uzyskania stabilnej podstawy. Z obu stron łoża dolnego znajdowały się wysięgniki zaopatrzone w śrubowe podpory pozwalające wypoziomować podstawę na stanowisku. Koła z ogumieniem pneumatycznym i zawieszenie działa były dostosowane do trakcji motorowej.

Obsługa działa liczyła 5 żołnierzy.

Amunicja:
Stosowano amunicje scaloną. Na stanowisko dostarczana w czteronabojowych łódkach.

Przeciwlotnicza z samolikwidatorem

Masa naboju:
Masa pocisku:
Prędkość wylotowa:
Donośność pozioma:
Donośność pionowa:
2,1 kg
0,955 kg
900 m/s
6.790 m
4.300 m

Pocisk typu HE z czułym głowicowym zapalnikiem uderzeniowym. Umieszczony w części dennej smugacz po wypaleniu działał jako samolikwidator pocisku.

Przejęte egzemplarze w służbie niemieckiej otrzymały oznaczenie 4 cm Flak 28.

Źródła:

Opracowanie Eric Simon „Belgique 1940: La defense antiaerienne”

Ian V. Hogg „Allied artillery of World War Two”, wyd. The Crowood Press, 2001 r.

Ian V. Hogg „Artyleria dwudziestego wieku”, wyd. Dom Wydawniczy Bellona, 2001 r.

Chris Chant „Artillery”, wyd. Amber Books, 2005 r.

Marcin Bryja „Artyleria niemiecka 1933-1945”, wyd. Militaria, 1996 r.

Terry Gardner, Peter Chamberlain „Enzyklopädie deutscher waffen 1939-1945”, wyd. Motorbuch Verlag, 2006 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.