Czołgowy karabin maszynowy Maschinengewehr 37 (t)

Historia konstrukcji:
Czołgowy karabin maszynowy M.G. 37 (t) był używany przez siły zbrojne Niemiec.

Zaprojektował go Václav Holek pracujący w czechosłowackich zakładach Československá Zbrojovka a.s. w Brnie. Nowy karabin otrzymał indeks fabryczny ZB-35. Przyjęty na uzbrojenie armii czechosłowackiej pod oznaczeniem Těžký kulomet vz. 37. Przejęty w dużych ilościach przez siły zbrojnej Niemiec po aneksji Czechosłowacji w marcu 1939 roku. Produkcję seryjną kontynuowano pod niemieckim nadzorem i do 1942 roku wyprodukowano 6.500 egzemplarzy. Produkcję karabinów w zakładach w Vsetíně kontynuowano aż do 1944 roku.

W katalogu wzorów uzbrojenia otrzymał oznaczenie Gerät 2-1003.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
Masa lufy:
Długość całkowita:
Długość lufy:
 
Szybkostrzelność:
7,9 mm
7,9×57
18,8 kg
7,3 kg
1.105 mm
z tłumikiem ognia 678 mm,
bez tłumika ognia 635 mm
regulowana 500 lub 700 strz./min

Opis konstrukcji:
Automatyka broni wykorzystuje energię gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór w lufie. Zamek ryglowany przez przekoszenie w płaszczyźnie pionowej. Mechanizm spustowy typu iglicznego. Szybkowymienna lufa o 4 prawoskrętnych bruzdach o skoku 240 mm, chłodzona powietrzem. Dla poprawienia chłodzenia lufa gęsto żebrowana poprzecznie. Zasilanie broni prawostronne z taśmy metalowej rozsypnej na 200 naboi typu Patronengurt 37 (t). Umieszczony po lewej stronie broni regulator szybkostrzelności pozwalał na wybranie dwóch trybów ognia.

Czołgowy karabin maszynowy M.G. 37 (t)
Czołgowy karabin maszynowy M.G. 37 (t)

Jarzmo broni i celownik w zależności od wersji pojazdu:

czołg Pz.Kpfw. 35 (t) – kąt podniesienia lufy w przedziale od -10° do +25°, celownik T.Z.F. 38 (t), podobnie jak stanowisko kadłubowe sprzężony karabin maszynowy z racji niezależnego jarzma dysponował dodatkowym celownikiem M.G.Z.F. 38 (t).

czołg Pz.Kpfw. 38 (t) – kąt podniesienia lufy w przedziale od -10° do +25°, celownik T.Z.F. 38 (t), podobnie jak stanowisko kadłubowe sprzężony karabin maszynowy z racji niezależnego jarzma dysponował dodatkowym celownikiem M.G.Z.F. 38 (t).

Amunicja:
Najczęściej wykorzystywano naboje zaopatrzone w łuski stalowe o masie 10,9 g, długości 57 mm i średnicy dna 11,95 mm.

Zwykła Patrone schweres Spitzgeschoß

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
80,6 mm
35,3 mm
26,7 g
12,8 g
2,75g
755 m/s

Pocisk s.S. pełnopłaszczowy z ołowianym rdzeniem. Miał on balistykę zoptymalizowaną do strzelania na duże odległości.

Z odległości 100 m pocisk przebijał płytę pancerną o grubości 5 mm ustawioną pionowo.

Przeciwpancerna Patrone Spitzgeschoß mit Kern

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa rdzenia:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
80,6 mm
37,3 mm
25,45 g
11,55 g
5,8 g
2,8 g
785 m/s

Pocisk S.m.K. pełnopłaszczowy z rdzeniem stalowym.

Z odległości 100 m pocisk przebijał płytę pancerną o grubości 8 mm odchyloną o 30 stopni od pionu.

Przeciwpancerna ze smugaczem Patrone Spitzgeschoß mit Kern L’Spur

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa rdzenia:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
80,6 mm
37,3 mm
23,95 g
10,0 g
2,6 g
2,8 g
785 m/s

Pocisk S.m.K. L’Spur pełnopłaszczowy z rdzeniem stalowym, w którego dennej części umieszczono smugacz.

Z odległości 100 m pocisk przebijał płytę pancerną o grubości 8 mm odchyloną o 30 stopni od pionu.

Przeciwpancerna Patrone Spitzgeschoß mit Kern (geharted)

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa rdzenia:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
80,5 mm
28,6 mm
26,8 g
12,6 g
8,25 g
3,6 g
875 m/s

Pocisk S.m.K.(H) pełnopłaszczowy z rdzeniem z węglika wolframu.

Z odległości 100 m pocisk przebijał płytę pancerną o grubości 13 mm odchyloną o 30 stopni od pionu.

Szkolna Platzpatrone 33

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa ładunku miotającego:
80,6 mm
31 mm
? g
1 g

Używane do celów szkoleniowych ślepe naboje z drewnianym pociskiem Holzgeschoß 33 (wydrążonym w środku), który rozpadał się po opuszczeniu lufy.

Źródła:

Instrukcja D 460/3 „Ringbuch der Infanteriemunition”, 1941 r.

Instrukcja H.Dv. 97/1 „Gerätliste”, 1943 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.