Samochód reprezentacyjny Mercedes-Benz 770K

Kanclerz Adolf Hitler w samochodzie reprezentacyjnym Mercedes-Benz 770K
Kanclerz Adolf Hitler w samochodzie reprezentacyjnym Mercedes-Benz 770K

Historia konstrukcji:
Samochód osobowy model 770K został opracowany w 1934 roku w niemieckich zakładach Mercedes-Benz A.G. w Stuttgarcie. W latach 1930-1943 wyprodukowano 207 samochodów tego typu (119 egzemplarzy W07 oraz 88 egzemplarzy W150).

Kilka samochodów służyło w kolumnie transportowej obsługującej Adolfa Hitlera (używała także samochodów Mercedes-Benz G4). Jednostka ta wchodziła w skład Reichssicherheitsdienst i nosiła nazwę Reichssicherheitsdienst Gruppe Geheime Feldpolizei z. b. V, a dowodził nią Oberführer Johann Rattenhuber. 15 kwietnia 1939 roku na 50 urodziny Hitler otrzymał także wersję opancerzoną zaopatrzoną m.in. w szyby pancerne o grubości 30 mm. W służbie wojskowej samochód nosił oznaczenie rodzaju nadwozia Kfz. 21.

Był to także ulubiony samochód hitlerowskich dygnitarzy i ich sojuszników -Kabriolety używali Herman Göring, Erwin Rommel, fiński marszałek Gustav Mannerheim, natomiast limuzyny używali Heinrich Himler, przywódca Włoch Benito Mussolini oraz hiszpański dyktator Francisco Franco (pojazd podarowany przez Hitlera w 1936 roku).

Dane techniczne:

Masa:
 
 
Ładowność:
Wymiary:
Rozstaw osi:
Rozstaw kół:
Promień skrętu:
Układ napędowy:
Jednostka napędowa:
 
 
Prędkość maksymalna:
Zbiornik paliwa:
Zużycie paliwa:
własna 2.700 kg
podwozia 1.950 kg
całkowita 3.500 kg
800 kg
5.600 x 1.840 x 1.830 mm
3.750 mm
1.500 mm
7,05 m
4×2
silnik 8-cyl. w układzie rzędowym, chłodzony cieczą,
zapłon iskrowy, z mechaniczną sprężarką
(szczegóły patrz opis techniczny)
na drodze 160 lub 170 km/h
195 litrów
na drodze 30 l/100 km,

Opis konstrukcji:
Metalowe nadwozie było mocowane do podwójnej stalowej ramy wygiętej nad tylną osią (wykonana z profili zamkniętych).

Zastosowano dwuobwodowy hydrauliczny układ hamulcowy z podciśnieniowym wspomaganiem systemu Bosch-Dewandre działający na bębny hamulcowe wszystkich kół. Hamulec postojowy mechaniczny działa na koła przednie.

Instalacja elektryczna o napięciu 12 V, z akumulatorem pojemności 75 Ah, który jest zasilany z napędzanej silnikiem prądnicy o mocy 225 W.

W zależności od wersji produkcyjnej stosowano różne układy napędowe i zawieszenie:

– 119 egzemplarzy pierwszej wersji produkowanej w latach 1930-1938 (oznaczenie producenta W07) było napędzanych silnikiem Daimler Benz M 07K o pojemności 7.655 cm3 i mocy 200 KM przy 2.800 obr./min (średnica cylindra 95 mm, skok tłoka 135 mm, stopień sprężania 1:4,7 , podwójny gaźnik).

Silnik współpracował z przekładnią czterobiegową (biegi 2 i 3 zsynchronizowane). Prędkość maksymalna na drodze wynosiła 160 km/h. Zawieszenie kół na sztywnych osiach amortyzowanych eliptycznymi resorami.

Wyprodukowano 19 podwozi pod zabudowę opancerzoną, 42 samochody w wersji Pullman-Limusina, 26 szt. Tourenwagen, 18 szt. Cabriolet D, 18 szt. Cabriolet F, 4 szt. Cabriolet C i 2 szt. Cabriolet B. Koszt podwozia pod zabudowę w latach 1930-1936 wynosił 29.500 RM, a w latach 1937-1938 zmalał do 24.000 RM. Koszt kompletnego samochodu zależał od wersji nadwoziowej i w przypadku limuzyny wynosił 38.000 RM, a kabrioletu do 44.500 RM.

– 88 egzemplarzy drugiej wersji produkowanej w latach 1938-1943 (oznaczenie producenta W150) było napędzanych silnikiem Daimler Benz M 07K o pojemności 7.655 cm3 i mocy 230 KM przy 3.200 obr./min z użyciem kompresora (średnica cylindra 95 mm, skok tłoka 135 mm, stopień sprężania 1:4,7, podwójny gaźnik).

Silnik współpracował z przekładnią pięciobiegową (biegi 2, 3 i 4 zsynchronizowane). Prędkość maksymalna na drodze wynosiła 170 km/h. Zawieszenie kół przednich niezależne, dla kół tylnych zastosowano oś systemu de Dion, z amortyzacją wszystkich kół sprężynami śrubowymi.

W obu wersjach pojemność układu chłodzenia wynosiła 32 litry cieczy. Przed silnikiem znajdowała się duża chłodnica zaopatrzona w znaczek producenta – słynną trójramienną gwiazdę. Układ smarowania silnika mieścił 9 litrów oleju. Stosowano ogumienie rozmiaru 7.00-20″.

Źródła:

Werner Oswald „Mercedes-Benz Personenwagen 1886-1986”, wyd. Motorbuch Verlag, 1987 r.

Werner Oswald „Kraftfahrzeuge Und Panzer der Reichswehr, Wehrmacht Und Bundeswehr ab 1900”, wyd. Motorbuch Verlag, 2004 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.