Czołgowy karabin maszynowy 7,62-мм танковый пулемёт системы Дегтярева образца 1929 года ДТ (DT)

Historia konstrukcji:
Czołgowy karabin maszynowy DT był używany przez siły zbrojne ZSRR. Został opracowany przez Wasilija A. Diegtiariewa na bazie ręcznego karabinu maszynowego DP.

Celem montażu w stanowiskach kadłubowych pojazdów Gieorgij S. Szpagin opracował jarzmo kuliste do mocowania broni (wychylenie w pionie 20 stopni, a w poziomie 30 stopni). Lufa została pozbawiona tłumika płomieni i zewnętrznej osłony. Kolbę stałą zastąpiono wysuwaną metalową, składającą się z dwóch płaskowników oraz stopki z poduszką. Do tylca przymocowany był chwyt pistoletowy.

Wariant czołgowy został przyjęty na uzbrojenie w 1929 roku pod oznaczeniem 7,62-мм танковый пулемёт системы Дегтярева обр. 1929 г.

Dane techniczne:

Kaliber:
Amunicja:
Masa:
 
Długość całkowita:
Długość lufy:
 
Zasilanie:
Szybkostrzelność:
7,62 mm
7,62x54R
własna 10,3 kg,
z pełnym magazynkiem 11,75 kg
z kolbą wsuniętą 970, wysuniętą 1128 mm
605 mm
(w tym część gwintowana 532 mm)
magazynek na 63 naboje
teoretyczna 600 strz./min,
praktyczna ok. 120 strz./min

Opis konstrukcji:
Automatyka broni wykorzystuje energię gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór w lufie (strzela z zamka otwartego). Ryglowanie za pomocą symetrycznych rygli wahliwych stanowiących element trzonu zamkowego. Chłodzona powietrzem lufa zaopatrzona w 4 prawoskrętne bruzdy.

Zasilanie broni z ułożonego poziomo magazynka bębnowego z trójwarstwowym ułożeniem naboi (dla zmniejszenia średnicy bębna), dostawionego od góry komory zamkowej. Celownik przeziernikowy na podwyższonej podstawie z suwakami nastawczymi był wyskalowany do 1.000 m, zaś muszkę umieszczono w otworze jarzma kulistego. Do okna wylotowego w komorze zamkowej dołączano worek na puste łuski.

Do prowadzenia ognia przeciwlotniczego karabin montowano na podstawie P-40, która znajdowała się na stropie wieży, obok włazu dowódcy. W takim zastosowaniu montowano duży celownik kołowy.

Broń można było używać także poza pojazdem, po zamocowaniu dwójnogu z muszką umieszczoną na jego górnym wsporniku. Elementy te wchodziły w skład standardowego wyposażenia pojazdu.

Amunicja:
Magazynek o średnicy 190 mm i masie: niezaładowany 1,55 kg, załadowany 3 kg. Naboje są wewnątrz niego ułożone w 3 warstwach.

Długość łuski 54 mm.

Zwykła z pociskiem ciężkim 7,62-мм патроны с тяжёлой пулей образца 1930 года

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
75,91-77,16 mm
36,1-36,5 mm
22,95-25,20 g
11,7-11,9 g
3,1 g
815-830 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy z ołowianym rdzeniem. W celach łatwej identyfikacji czubek pocisku był pomalowany na żółto.

Przeciwpancerno-zapalajaca 7,62-мм патроны с бронебойно-зажигательной пулей образца 1932 года (Б-32)

Długość naboju:
Długość pocisku:
Masa naboju:
Masa pocisku:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość wylotowa:
75,91-77,16 mm
36,25-37,15 mm
21,00-23,25 g
9,65-10,25 g
3,1 g
840-855 m/s

Pocisk pełnopłaszczowy ze stalowym rdzeniem i umieszczoną w przedniej części (pod płaszczem) masą zapalającą. W celach łatwej identyfikacji czubek pocisku był pomalowany na czarno z umieszczonym pod spodem czerwonym paskiem.

W niemieckim katalogu zagranicznego uzbrojenia broni tej przydzielono oznaczenie 7,62 mm KpfwMG 320 (r).

Źródła:

Instrukcja „Краткий справочник по патронам стрелкого оружя Красной Армии калибра 7,62, 12,7 и 14,5 мм”, 1946 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.