Granatnik przeciwpancerny Panzerfaust 100 m

Historia konstrukcji:
Granatnik przeciwpancerny Pzf. 100 m był używany przez siły zbrojne Niemiec.

Opracował go zespół konstruktorów na czele którego stał dr inż. Heinrich Langweiler z niemieckich zakładów Hugo Schneider A.G. (w skrócie HASAG) w Leipzig (pol. Lipsk).

Jest to modyfikacja granatnika przeciwpancernego Pzf. 60 m. Produkowany od listopada 1944 roku do końca wojny.

Ciekawym epizodem jest uzbrojenie w marcu 1945 roku w tego typu granatniki samolotu szkolno-treningowego Bü 181 „Bestmann”. Granatniki rozmieszczono na podstawach oddalających je od drewnianego pokrycia skrzydeł – najpierw 2 wyrzutnie umieszczone na górnej powierzchni każdego ze skrzydeł, a następnie 4 wyrzutnie rozmieszczone symetrycznie nad i pod każdym płatem, z mechanizmem spustowym uruchamianym linką z wnętrza kabiny załogi i naprowadzaniem na cel z użyciem prostego celownika kołowego umieszczonego na pokrywie silnika.

Granatnik przeciwpancerny Pzf. 100 m na skrzydle samolotu szkolno-treningowego Bü 181 „Bestmann”
Granatnik przeciwpancerny Pzf. 100 m na skrzydle samolotu szkolno-treningowego Bü 181 „Bestmann”

Kolejnym typem samolotu zaopatrzonym w granatnik jest samolot doświadczalny LF-1 „Zaunkönig”, który otrzymał jedną wyrzutnie umieszczoną centralnie nad płatem, strzelającą ponad kręgiem śmigła. Maszyna ta charakteryzowała się bardzo małą minimalną prędkością lotu co z jednej strony pozwalało na wycelowanie i ocenę dystansu do celu, ale z drugiej strony narażało samolot na zniszczenie przez atakowanego przeciwnika. Próby zakończyły się jedynie na etapie testów, które miały podobno poprzedzić wyposażenie w tego typu broń samolotów łącznikowo-obserwacyjnych Fi 156 „Storch”.

Dane techniczne:

Masa:
Długość rury wyrzutni:
Średnica rury wyrzutni:
Średnica głowicy:
Masa głowicy:
Masa materiału wybuchowego:
Masa ładunku miotającego:
Prędkość początkowa:
Donośność:
6,8 kg
800 mm
50 mm
150 mm
2,9 kg
0,8 kg (mieszanka trotylu i heksogenu)
ok. 190 g
ok. 60 m/s
praktyczna 100 m

Przekrój granatnika przeciwpancernego Panzerfaust 100 m
Przekrój granatnika przeciwpancernego Panzerfaust 100 m

Opis konstrukcji:
Modyfikacje objęły ponowne zwiększenie masy ładunku miotającego – tym razem zastosowano 2 ładunki po 95 g rozdzielone komorą powietrzną o długości 150 mm. Model ten łatwo rozróżnić poprzez lokalizację wkręta mocującego ładunek miotający, który teraz znajduje się w tylnej części rury, a nie bezpośrednio pod mechanizmem spustowym. Ze względu na oszczędności surowcowe sprężynujące blaszki stabilizujące przecięto po przekątnej na pół, nadając im tym samym trójkątny kształt, a ich mocowanie do trzpienia realizowano za pomocą gwoździ, a nie nitów (dotyczy to także ostatnich partii granatników przeciwpancernych Pzf. 60 m).

Oddział Volkssturmu uzbrojony między innymi w granatniki przeciwpancerne Pzf. 100 m
Oddział Volkssturmu uzbrojony między innymi w granatniki przeciwpancerne Pzf. 100 m

Adekwatnie do nowych osiągów broni skala celownika obejmowała teraz nastawy dla odległości 50, 100 oraz 150 metrów.

Po zastosowaniu zapalnika Rückstoßzünder FPZ 8003 granatniki dostarczano w stanie uzbrojonym gotowym do użycia, ale ponieważ wywoływało to nieporozumienia w oddziałach dysponujących tysiącami granatników wcześniejszych wersji, także w tym modelu przywrócono uzbrajanie przed strzałem zgodnie z instrukcją umieszczoną na głowicy.

Naklejka z instrukcją uzbrajania głowicy na granatniku przeciwpancernym Pzf. 100 m
Naklejka z instrukcją uzbrajania głowicy na granatniku przeciwpancernym Pzf. 100 m

Źródła:

Instrukcja D 560/4 „Pzf – 100 m. Die Panzerfaust”, 1944 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.